Feeds:
Innlegg
Kommentarar

Archive for april, 2010

Flashreklame

PithHelmetReklame her ute på nettet er noko ein må leve med. Men så byrja reklamebannera å trekkje prosessorressursar, av og til laga dei lyd òg. Då eg for nokre år sidan høyrde lydreklame éin gong for mykje, var det nok, og eg skaffa meg PithHelmet, ein tropehjelm for nettlesaren Safari, som stoppa dei fleste av dei mest påtrengjande annonsane, t.d. hurtigrutereklamen som sette i med ei veldig tuting.

Eg har levt livets glade dagar på nettet sidan då. Men her om dagen slutta plutseleg PithHelmet å fungere på adressa.no. Prosessoren min byrja å sveitte, det meste gjekk saktare, berre vifta fekk opp farten. Det var Flash-annonsane. Dei tok føre seg av maskina mi, og vart aldri mette. For å få det til å slutte måtte eg skru på kraftig annonsesperre i PithHelmet spesifikt på adressa.no, men det førte til at også det meste som ikkje var reklame, vart sperra. Eg vurderte for alvor å slutte å lese Adressa på nett.

ClickToFlash

Men ei venleg sjel på gode, gamle Usenet (no.it.os.mac.diverse) føreslo ClickToFlash, og hjartans takk for det! Med ClickToFlash kan eg no lese så mange nettaviser eg berre vil. Og om eg skulle få lyst til å sjå noko Flash-greier likevel, så kan eg berre klikke på den staden der Flash-snutten ligg. På adressa.no bruker eg no PithHelmet til moderat blokkering (som slepp gjennom det meste), og i ClickToFlash har eg kvitelista tenaren som TV Adressa-snuttane ligg på, medan Flash-annonsane altså får klare seg utan meg.

Rettnok er det ikkje god butikk for nettavisene når folk gjer som eg, og blokkerer reklamen på denne måten. Men når annonsørane bestemmer seg for å kapre CPU-en min med Flash, og når avisene går med på det, så har dei seg sjølve å takke. Det er som om ein seljar set opp kraftige høgtalarar for å få merksemd frå potensielle kundar, men skrur volumet så kraftig opp at folk heller rømer området.

I skrivande stund blokkerer eg 17 Flash-dingsar på framsida til adressa.no, og dei tapande annonsørane er:

Adresseavisen/jobbannonsørane («ledige stillinger»-rulleteksten)
A.F. Wigen
City Syd
Coop Obs!
Gule sider
Heimdal Eiendomsmegling
ICA Maxi Moholt
MelhusBanken
Musum-Tepper
Nardo Bil
Norwegian
SpareBank 1
Talkmore
Trondheim kino
Trondheim Rock
Trondheim øyelegesenter
TV2 Sport

adressa.no utan flash

adressa.no med flash

Read Full Post »

Popen og han Cole

Eg sat i bilen for ei stund sidan og lytta til NRK P2, der studiogjesten snakka om ein kjend austerriksk komponist, men akkurat der eg slo på radioen, var det ikkje så lett å forstå kven av dei det var snakk om. Innslaget enda med at eit musikkstykke, og heilt til slutt kom programleiaren med namnet på komponisten: [dʒousəf] Haydn. Ja ja. Eg hugsar ein gong på 90-talet at ein annan NRK-journalist snakka om Tysklands forbundskanslar [hɛlmət kəʊl].

No er jo eg ein av dei her til lands som ikkje uttaler «Nachspiel» (eller med liten n på norsk) som [ˈnæʃpiːl] eller kortforma [næʃ] (giss korleis eg uttaler det). Og er ein fyrst så sær, så er det duka for mange observasjonar av Helmet Cole-typen, også skriftlege:

Fru Judith og eg var i Vilnius på esperantokongress i 2005, og kan skrive under på at det er ein flott by. Også VG har vore der, og rapporterer:

Morgengryets port – Gate of Dawn – med Mariabildet som besøkes av tusenvis av pilegrimer hvert år, viser vei inn i Vilnius’ gamleby – den litauiske hovedstadens stolthet.

Å omtale Aušros vartai (engelsk lenkje her) som «Morgengryets port» på norsk er sjølvsagt heilt greitt. Men så kjem det eit overraskande tillegg: «Gate of Dawn». Tyder dette at «Gate of Dawn» er originalnamnet på porten? Eller i det minste eit meir offisielt eller meir opphavleg namn? Slik les i alle fall eg VG.

Ein skal vakte seg for luftige spekulasjonar, men kanskje var det verkeleg noko profetisk over det då History Channel for nokre dagar sidan omtalte programmet «Nostradamus Effect» på denne måten på norsk: «Hvorfor trodde egypterne at en komet kjent som Destroyer vil forårsake ufattelig ødeleggelse?» For korleis kunne dei gamle egyptarane kjenne det moderne engelske namnet på kometen om ikkje dei var synske og visste at kometen ikkje har noko norsk namn?

Ein snopsnaken snopsnok som eg er sjølvsagt interessert i reisene som smaker sjokolade, slik desse er omtalte i ærverdige Aftenposten. Det ligg ein sjokoladefabrikk i Mexico City, les me der. Det er kanskje urettvist å trekkje fram akkurat Aftenposten, men kvifor ikkje heller omtale Mexico by som Mexiko-Stadt (tysk) eller Città del Messico (italiensk)? Det finst sikkert mange tyskarar og italienarar som liker sjokolade. Men dei les kanskje ikkje norskspråklege aviser som Aftenposten, då. Nei. Så då, så. Mexico City.

Frå kunstverda kunne den like ærverdige Aftenposten fortelje no i mars at det var tjue år sidan eit spektakulært kunsttjuveri:

Blant kunstskattene som ble stjålet denne natten var det to verk som pekte seg ut. Det ene var Rembrandts Storm On The Sea Of Galilee, hans eneste kjente maritime motiv. Det andre var Vermeers The Concert, et av kun 36 kjente Vermeer-bilder.

Voksfigurar er vel òg kunst, også voksfigurar av førre og noverane pave, og Aftenposten fortel viljug vekk:

Danny Balan plasserer vokshodet av Pave John Paul II ved siden av voksfiguren av den nåværende paven, Benedict XVI.

Eg er imponert over at det ikkje vart «pope», eg. Slik overlèt ein heller til Nettavisen:

Et tredje så vi sist jul da en mentalt forstyrret kvinne igjen angrep Pope Benedict XVI under midnattsmessen.

Nei, no trur eg eg skal slutte før fnatten kjem og tek meg i overførd tyding. Difor over til fagmodus:

Det er i det minste veldig interessant at engelsk er det «standardspråket» som det meste kan tolkast i lys av, både i uttalen og skrivemåten av personnamn, og når ein i elles norske tekstar vil omtale kunstverk og byar med eit anna namn enn det norske namnet.

Read Full Post »

Ein invitasjon

For ei tid sidan fekk eg ein invitasjon. Lukkelege meg! Eg fekk ein «invitasjon til å delta i spørreundersøkelse». Innboksen min er ikkje full nok frå før, så eg fann ut at eg kunne la denne invitasjonen liggje ei stund. Det var jo trass alt ikkje noko påbod som hadde kome ramlande inn til meg, det var berre ei høfleg innbyding.

Ei veke seinare kom neste melding: «Påminnelse, delta i spørreundersøkelse». Plutseleg stod der eit verb i ei form som eg tolka som imperativ.

Fyrst infinitiv, deretter imperativ. Kva vert det neste, skal tru?

Read Full Post »