Feeds:
Innlegg
Kommentarar

Archive for november 29th, 2010

Busskinoreklame

Kino. Kinoreklame. Kinoreklame for buss i Trondheim. Reklamen fortel oss at atten millionar menneske tek buss i Trondheim kvart år. Tenk om alle desse skulle køyre bil.

Hm, fram med kalkulatoren. Overgangstida til ein bussbillett varer i ein time. Dersom dette dreier seg om atten millionar bussbillettar, og så er det 365 dagar i året, og bussane køyrer i 18 timar pr. døger, medan ein bil kanskje har 1,3 menneske ombord, hm, det vert jo likevel 2107 bilar i timen, ja.

– Ja, seier Judith, men desse 2107 bilane skal ikkje innom sentrum, slik som bussane skal. – Nei, det er rett, seier eg. Skal vi føreslå ein annan bussreklame?

«Tenk om alle bilane i Trondheim måtte innom Midtbyen, same kvar dei skulle køyre.»

For 2107 biltimar pr. klokketime ville det ha vorte berre dersom kvar passasjer er i bussen i ein heil time, og dersom bilane attpå skal bruke like lang tid frå A til B som bussane gjer, men det gjer dei jo ikkje. Så talet er nok mykje lågare.

Men greitt nok, det er lurt å fylle opp bussane, og det er ofte nok fullt nok på vegane som det er.

Ein av dei siste gongene eg tok buss i Trondheim før eg fekk meg bil, heldt eg forresten på å spy pga. den utrøykte skinnjakka som sette seg attmed meg. Dei uoverlagde ruglevegane og dei overlagde fartshumpane gjorde ikkje saka betre, og eg måtte berre gå av og krøkje meg litt bak eit busskur. Då var det lite hjelp i å vere ein røynd busspassasjer.

Ferdig med mimringa. Her kjem det nemleg ein annan reklame på lerretet, det er ein reklame for ein pornofilm og… nei, det er ein reklame for klokker, er det. Armbandsur. Reklamane no til dags, altså. Eit par andre reklamar òg, mellom anna ein reklame for NetCom. «Typisk, alltid et stort hode foran deg på kino» eller noko sånt seier det eine hovudet i NetCom-logoen om det andre.

– Glimrande, kommenterer eg: Eit glimrande døme på at reklame ikkje alltid handlar om å formidle rasjonell kunnskap, men synleggjeringa fungerer likevel.

Og så kjem det plutseleg ein reklame for buss i Trondheim igjen.

Buss utan meg om bord.

Reklamen lærer oss at det å ta buss i staden for bil til jobben vil spare oss for ti tusen kroner i året. – Ja, kviskrar eg, og så tek det ein halvtime lenger å kome på jobb. – Ein time kvar dag, fram og tilbake, seier Judith, og legg til: Tid er pengar.

Og fram med kalkulatoren igjen: Kor langt er eit arbeidsår igjen? Omtrent 46 veker à fem dagar, sånn rundt rekna? Altså rundt 230 timar på bussen? Timeløn på, tja, skal vi seie 180 kroner, avgifter og sånt ikkje medrekna? Berre i tidsbruk kostar det altså ein gjennomsnittleg arbeidstakar 41400 kroner i året å busse til jobben?

– Dette tenkte eg å blogge om, seier Judith. – Eg òg tenkte på dét, seier eg. – Men eg tenkte på det fyrst, seier Judith, og fortel at ho tenkte på det sist vi var på kino òg.

Skal tru kor lang tid det ville ha teke å kome seg på jobb dersom alle i heile Trondheim skulle bruke buss, slik at ørten bussar kontinuerleg stod i kø i køyrefeltet i påvente av at busslomma vert ledig (i den grad bussane altså stoppar dersom den aktuelle busslomma er oppteken).

Men no startar filmen.

Les bloggposten til Judith, ho har finrekna på sakene, og har elles teke bussen no i det siste. Heh.

Read Full Post »