Feeds:
Innlegg
Kommentarar

Archive for the ‘diverse jobb’ Category

Min tidlegare student Andreas har gjort greie for at han gjerne vil forplante seg. Ikkje fordi han lengtar etter å verte pappa, men fordi han fantaserer om eksperiment som er av slik art at han sjølv konkluderer med at det kanskje er like greitt at han ikkje lagar born:

Ja, jeg tenker ikke sånne Dr. Mengele-type eksperimenter, jeg tenker mer på alle de eksperimentene om for eksempel språktilegnelse jeg kunne utført hvis jeg fulgte et lite dyr av arten menneske helt fra starten, og dokumenterte all innputt og utputt. […] Tenk alt jeg kunne gjort me et par eneggede tvillinger!

Andreas er ikkje den fyrste som har tenkt i dei baner.

Då Universitetet i Trondheim vart avliva i 1995 og NTNU vart vedteke oppretta frå det komande årsskiftet, skjedde det på grunnlag av politiske moteord som «spennende», «implementere», «tverrfaglig», «faglig kryssbefruktning», «strategisk», «naturvitenskap», «informasjonsteknologi» osb. Dei få som hadde høyrt om tabuordet «humaniora», nemnde det av og til i forbifarten, og gjerne i den sjukdomsklingande forma «humanoria», slik som i NOU-en frå det utvalet som sidan vart nedsett for å finne ut av kva Stortinget på ein måte kanskje hadde bestemt, liksom, eller noko sånt.

Nokre år seinare, i 1998, vart det innbode til framlegg om tverrfaglege studieprogram. I satirisk protest mot politisk tullball var me då ein gjeng studentar og stipendiatar (frå både humanistiske, naturvitskaplege og teknologiske fagmiljø) som føreslo eit prosjekt med tilknytt studieprogram som innebar noko av det som Andreas nemner. Tittelen på prosjektet var: «Strategisk kloning i pedagogikklingvistikkens informasjonsteknologiske teneste: eit spanande og tverrfagleg økonomistudium i kryssbefrukta religionselektrisk etikk.»

Eg skal ikkje utdjupe det for mykje, i ettertid ser eg at satiren vår var hakket for grotesk, med sentrale stikkord som kloning og samfunnsøkonomisk fundert handtering av forsøkspersonane etterpå. Prosjektet femnde om ni heller ulike fagområde.

Me argumenterte med at studieprogrammet ville setje universitetet vårt «strategisk på kartet på meir enn éin måte». Me hevda også at prosjektet ville la seg gjennomføre, m.a. fordi budsjettet me skisserte, baserte seg på finansiering i form av gull og grøne skogar. Det sistnemnde ville også trekkje inn botanikarane, slik at det vart endå meir tverrfagleg.

Det viktigaste problemet som vart trekt fram i prosjektskissa, var at politikarane kanskje ville synast det vart vel mykje humaniora når dei etiske spørsmåla skulle drøftast. Me føreslo difor å sløyfe den manuelle moralfilosofen, og heller implementere dette omsynet på meir automatiserte måtar.

Det kom aldri noko svar på søknaden.

Read Full Post »

Teknologiske nyvinningar

No er tida komen til oss på vårt fakultet òg: Universitetets tilsette får ikkje lenger levere reiserekning eller registrere fråvær på papir, og heller ikkje lønsslippen skal kome på papir lenger. I staden skal kvar einskild tilsett gjere alt direkte i lønssystemet via PAGAweb, levert av firmaet Bluegarden. Systemet er nøye utprøvt og kvalitetssikra gjennom eit pilotprosjekt annanstads på universitetet, så her vert det ingen ubehagelege overraskingar.

Somme idear er gode, om dei berre hadde fungert.

PAGAweb er kompatibelt med Internet Explorer for Windows. Punktum.

Eg har Mac OS X. Då ser det slik ut:

Moderne tilstandar i det nye løns- og personalsystemet til NTNU

Lagnaden er heller ikkje noko blidare mot Linux-folket, og som ein innsendar til Universitetsavisa peiker på i innlegget «NTNU låser ansatte til Microsoft» (som bloggpost her): «PAGAweb er tydeligvis bygget på et rammeverk som er minst 9 år gammelt», og sjølv XP er for nytt til at feilmeldinga nemner det som kompatibelt system. (Eg har likevel klart å logge inn med XP, sjå under.)

Den same feilmeldinga indikerer at PAGAweb skal vere kompatibelt med både Windows 95 og med Mac OS 7.6 (som kom i 1997).

Det var forresten ikkje berre-berre å finne fram til feilmeldinga med denne viktige informasjonen. Eg måtte gå omvegen om «Rutinestøtte» og direktelinken til eit skjema der, for under «Skjema/Oppgaver» var alt blankt både i Safari og i Firefox. Skjermdumpen er frå Firefox, for i Safari opna direktelinken eit vindauga som berre lét seg att med det same. Det er kanskje like greitt, for som Aslak seier:

jeg forsøkte med HotJava 3.0, men det funka ikke. Bluegarden har tydeligvis ikke kvalitetskontrollert feilmeldingene sine.

På PAGAweb-kurset no for ei vekes tid sidan vart me orienterte om at også Windows-brukarar som elles har eit kompatibelt operativsystem og ein kompatibel IE, ikkje vil få tilgang dersom dei har oppdatert Java-en sin. PAGAweb er nemleg berre kompatibelt med gamle Java-versjonar. Eller sagt på ein annan måte: Systemet er per i dag ikkje kompatibelt med noko som helst, og ordet «problem» vart brukt om… eh… ikkje om PAGAweb, men om at det kom ei Java-oppdatering tidlegare i år.

Eg veit ikkje om det er Java-problem som ligg til grunn, men det var liksom ikkje så overraskande å lese om Windows-brukaren som har brukt tre dagar på å prøve å sende inn reiserekning utan å få det til.

Folk har ymta frampå om at Bluegarden kanskje ikkje er seriøse, som berre stør Internet Explorer, gamal Windows og utdatert Java. Men på kurset fekk me høyre at jau, Bluegarden er faktisk seriøse, for dei er ein stor leverandør.

Og det er sjølvsagt rett at «seriøs» kan tyde ‘av stort omfang’ i visse samanhengar, som i «dei er seriøst uskikka», så på det viset er det sjølvsagt noko heilt «seriøst» over både Bluegarden og over innføringa av eit PAGAweb frå steinalderen.

Terminalserver

Skjermdump frå terminalserverenFor alle oss som ikkje lever i steinalderen, så er det visst ein terminalserver som gjeld. Ein eller annan stad på universitetet står det ein utdatert Windows som ein skal kunne kople seg til via nettet for å få gjort jobben. Eg har prøvt denne, og har funne ut at dingsen ikkje er samd med tastaturet mitt om kvar @, é, akuttaksent generelt eller andre meir avanserte skriftteikn ligg, til dømes ç, ß, č, $, €, §, « og ».

Ja, forresten. Sånne rare teikn som € og č bør ein kanskje unngå same kva, for html-kjelda i PAGAweb bruker ISO 8859-1, frå tida før det fanst euro og samiske eller austeuropeiske stadnamn. (Det siste der er ikkje heilt sant, men.)

Linux-brukarane klarer ikkje å kople seg til denne terminalserveren, og kan korkje levere reiserekningar eller registrere fråvær, og vil heller ikkje få lønsslipp. (Det gjer kanskje ikkje noko, for det finst visst somme universitetstilsette som leverer prosentvise reiserekningar, og på kurset vart det nemnt at slike reiserekningar ikkje lèt seg fylle ut på dette systemet, ettersom det berre er universitet som har slike ordningar. På kurset rådde ein brukarane til heller å fylle ut reiserekninga litt kreativt, jukse litt med lunsjane og sånt.)

Den som har Mac, kan likevel bruke omvegen om terminalserver, om ein taklar å verte aktivt hindra i å utøve ortografisk kompetanse. Men klarer me å skrive ut lønsslippen? Eller reiserekninga? For me har fått beskjed om at reiserekningar må skrivast ut dersom det finst vedlegg å sende inn (kvitteringar og sånt). Jau, ein kan kople til lokal skrivar når ein loggar seg på terminalserveren. Men då eg prøvde å skrive ut på den måten, krasja heile klienten min (Remote Desktop Connection frå Microsoft). Neste gong låste utskriftsdialogen på Windows-serveren seg, og tredje gong krasja terminalklienten ein gong til.

Merk, grunnen til at dei tilsette heretter skal bruke akkurat PAGAweb, er at då vert kvardagen så mykje lettare og meir effektiv her på det «skapande» universitetet (har dei bestemt). Me skal bruke mindre tid på slikt som ein ikkje skal trenge å bruke tid på, og dermed spare både tid og såleis også pengar. Eg har til dømes allereie no spart meg for fleire dagar med fagleg arbeid ved rett og slett å bruke tid på å prøve å få PAGAweb til å fungere.

Virtualisering

Så korleis skal ein få til å skrive ut noko, eller kanskje lage ein pdf av det, dersom ein har Mac? Virtualisering er svaret. Eg har funne fram til ei løysing, men det krev altså at ein har Windows tilgjengleg t.d. i Fusion. Ah, det følest som eit leikety kvar gong eg fyrer opp Windows, i mitt tilfelle ein gamal XP. Løysinga fungerer på visse oversiktssider i PAGAweb, men diverre ikkje for lønsslippen:

  1. Logg inn på PAGAweb med Safari for Mac. Rett nok får du ikkje tilgang til noko som helst, men logg inn likevel. Legg merke til at dersom du trykkjer «logg ut», så kjem du tilbake til PAGAweb-framsida, og er framleis like innlogga.
  2. Fyr opp Internet Explorer i Windows. Eg har prøvt den godt utdaterte versjon 6, den versjonen er tydelegvis gamal nok til å fungere mot PAGAweb. Bluegarden garanterer liksom for versjon 4 og 5 og deromkring.
  3. Logg inn via Internet Explorer, gå til ei oversiktsside, t.d. tilsetjingshistorikken, og vel utskrift, deretter «forhåndsvisning» og OK i det vesle vindauga som dukkar opp no.
  4. Det dukkar opp ei førehandsvising. Trykk ctrl-N i Internet Explorer no. Då opnar det seg eit nytt vindauga med den same førehandsvisinga, men no har det også eit adressefelt.
  5. Kopier denne adressa, gå ut av leiketyet og over i Mac OS X og Safari igjen. Lim inn adressa i adressefeltet der, trykk på returtasten.
  6. Vips, der har du tilsetjingshistorikken din i Safari, og du kan skrive ut til skrivar eller som pdf på vanleg måte.

Lønsslippen lèt seg ikkje opne i Safari på denne måten. Trikset fungerer på oversikta over lønsslippar sameleis som det fungerer på tilsetjingshistorikken, men det fungerer ikkje på sjølve lønsslippane. Opnar du ein lønsslipp i Internet Explorer, vil du nedst i vindauga sjå ei lang nettadresse, diverre nyttar det heller ikkje å taste denne adressa inn i Safari manuelt.

Men om du i Fusion har tillate Windows-en å skrive ut til den skrivaren som Mac-en er kopla til, så kan du skrive ut rett frå Windows-en. Papirutskrifta kan du eventuelt skanne igjen om du vil lagre lønsslippen elektronisk på datamaskina di. (Min XP i Fusion kan skrive til fil som deretter kan overførast til vertssystemet, men berre i eit rart format som ikkje er brukande til noko.)

Det er sjølvsagt også mogeleg å installere ein virtuell pdf-skrivar på Mac-en, t.d. CUPS-PDF, om du er komfortabel med det å redigere filer av typen /etc/cups/cups-pdf.conf. Denne virtuelle skrivaren fungerer for tida ikkje utan vidare med Mac OS X 10.6, men dette tipset på Mac OS X Hints fortel korleis du kan ordne det dersom du veit litt om Unix.

Korleis får du tak i Fusion og Windows? Jau, som tilsett ved universitetet får du ikkje noko Windows-operativsystem utdelt dersom du har Mac. Dette har å gjere med lisensavtalar og sånt. Ein betaler slikt av eiga lomme. Kunnskapar om Unix skaffar du deg på eiga hand.

Og til slutt…

Då eg logga meg på PAGAweb med Internet Explorer frå min privatfinansierte XP i Fusion, fekk eg sjå lønsslippen min, og eg vil vere i stand til å skrive han ut slik som eg har nemnt over. Derimot fekk eg ikkje tilgang til noko skjema, heller ikkje skjemaet for familieopplysningar (som det er obligatorisk å fylle ut, sa dei på kurset). Årsak: «It is not possible to start Java in your Browser.»

Hm, den XP-en min har visst ikkje Java. Ja, då må eg visst setje meg inn i fleire ting her, for akkurat no er finst det absolutt ingen måte for meg å fylgje arbeidsgjevars pålegg på ved hjelp av det utstyret som arbeidsgjevar har gjeve oss (berre via ein bokstavfattig terminalserver der klienten krasjar). Så flott då at det finst eit utprøvt, pilottesta og såleis kvalitetssikra vedtak om at eg sit her og sparer både tid og pengar. Heilt seriøst.

pagaweb-powerpoint

Frå NTNUs PowerPoint på PAGAweb-kurset: «Innføring av lønnssystem som oppfyller moderne forutsetninger»

Read Full Post »

Munnleg eksamen

I Adressa 8. august føreslår studenttingsleiaren at munnlege eksamenar kan videofilmast, slik at sensuren kan etterprøvast og påklagast.

Eg er samd i at ein munnleg eksamen har sine veikskapar som alt anna, i dette tilfellet særleg akkurat det at sensuren ikkje kan etterprøvast. Tryggingssystemet pr. i dag går ut på å ha minst to fagpersonar til stades under eksamenen. Kandidaten har òg høve til å ta med seg observatørar (Universitets- og høgskulelova § 3-9 (3)). Eg har vore sensor på ein slik eksamen med fullt auditorium etter kandidatens ynske, og det var faktisk veldig hyggjeleg.

Desse sidene av munnleg-ordninga er trass alt mykje betre enn ved skriftleg eksamen, der faglærar som regel sit heilt åleine med bunken. (Merknad: Ved særleg svake kandidatar, men også i tvilstilfelle over heile karakterskalaen, plar eg rådføre meg med ein kollega.) Det finst også nyansar i dette, som at det faktisk er høve til ny munnleg eksamen dersom ein får medhald i klage på skriftleg del av ein eksamen som er sett saman av ein skriftleg og ein munnleg del (Universitets- og høgskulelova § 3-9 (5)).

Men ved ein reint munnleg sensur har ikkje studentane klagerett (anna enn på reint formelle feil), nettopp fordi det som skjer på eksamenen, ikkje kan dokumenterast etterpå (§ 5-3 (5)). Det som skjer på ein munnleg eksamen, finst ikkje lenger når eksamenen er over. Ser me bort frå kostnadene og at lova seier nei til klagerett på munnleg eksamen, kunne altså videofilming vere ein idé som gjerne kan vurderast.

Visse problem ville det likevel vere med dette, også om me ser bort frå at studentar (og sensorar!) ofte er meir nervøse på munnleg eksamen enn på skriftleg, og at videofilming vil kunne leggje ein ekstra dempar på spontaniteten, både hjå eksaminator/sensor og eksaminand.

Før eg går vidare, vil eg presisere at mesteparten (men ikkje alle) av mine røynsler som sensor eller eksaminator på munnleg eksamen er frå hovudfags- og seinare mastergradseksamenar (med i hovudsak tre sensorar/eksaminatorar). Dette er grunnlaget eg uttaler meg på no, så det eg seier, er ikkje naudsynleg allmenngyldig.

Før munnleg mastereksamen har eksaminator og sensorar snakka saman om styrkar og veikskapar i masteravhandlinga, og forsiktig landa på eit omtrentleg karakternivå. Ofte har dei ulike medlemmene i kommisjonen funne ulike styrkar og veikskapar.

Det som vert testa på munnleg, er på den eine sida knytt til det generelle fagområdet (og på masternivå: innhaldet i masteravhandlinga), på den andre sida vert det lagt vekt på kor godt dei akademiske ideala kjem til uttrykk (kritisk refleksjon, dokumenterbare analysar, sjølvstendig drøfting, sjå ting i samanheng osb.). Slikt er eksplisitt nemnt i karakterkriteria, uavhengig av eksamensform, i alle fall for dei faga som eg har kjennskap til.

Gjennom heile sensurprosessen på masternivå, både før og etter sjølve munnleg, vert sterke og svake sider haldne opp mot kvarandre. Som eit døme kan eg nemne ein eksamen der kandidaten på sett og vis hadde vore litt svak, men sensorane kom fram til at det var forsvarleg å leggje ein annan fagdisiplin (framleis relevant) til grunn for hovuddelen av vurderinga. Dermed skrudde me opp karakteren eit hakk. Sensurkommisjonar synest det er stas å gje gode karakterar. Eg har vore med på at munnleg har stadfest karakterar, og at munnleg har forbetra karakterar, men hittil ikkje at munnleg har drege karakteren nedover, sjølv om sikkert dette òg kan skje. På eit studieemne ein gong i tida der munnleg var einaste eksamensform, har eg òg vore med på å stryke folk. Dette er trist ved skriftleg sensur, og endå meir trasig å gjere andlet til andlet. Dette er ein ekstra grunn til at me så gjerne vil at det skal gå bra.

Videofilming av munnleg ville hatt sine fordelar, men òg sine nye ulemper, også om me ser bort frå dette med nervøsitet og spontanitet, som er nemnt over. Munnleg er jo pga. dialogforma ei vurderingsform med mykje improvisasjon. Ein klagekommisjon må ikkje berre vurdere korleis sjølve eksaminasjonen gjekk føre seg (skriftleg: oppgåveformuleringa; munnleg: dialogforma), men må også setje seg inn i alt det som ligg rundt: Vart t.d. kandidaten vurdert på rett grunnlag? Kvifor var spørsmåla som dei var? Ved skriftleg sensur har ein pensum og sensurrettleiinga å forhalde seg til, ved munnleg sensur vil ting alltid endre seg undervegs, og ein eventuell klagekommisjon vil trenge å vite slikt som umogeleg kan presiserast på førehand i ei sensurrettleiing.

Og samstundes har jo ikkje opphavleg eksamenskommisjon lov til å orientere klagekommisjonen om bakgrunnen for opphavleg karakter, altså om dei vurderingane som ligg rundt sjølve eksaminasjonen. Naturleg nok, for ein skal jo ikkje påverke ankeinstansen.

Såleis kan eit videoopptak av ein munnleg eksamen skape feil inntrykk av heilskapen i situasjonen, og gjerne på måtar som er til ulempe for kandidaten ved eventuell klage, dersom klage hadde vore mogeleg. Samstundes har dagens ordning heilt openbert sine veikskapar. På ei tredje side kan ein heller ikkje berre avskaffe ordninga med munnlege eksamenar, for dette er den einaste eksamensforma der kandidaten faktisk har høve til å gå i dialog med dei som set karakteren, og mange gonger er skriftleg eksamen også mindre eigna som vurderingsform. Som nemnt er det også fleire sensorar involverte ved munnleg enn ved skriftleg eksamen (med høve til å ta med seg publikum), slik at sensurprosessen er betre sikra der og då, men altså utan høve til klage.

Dermed er det heller ikkje berre snakk om manglande «politisk vilje fra ledelsen ved NTNU», slik studenttingsleiaren uttaler. I tillegg til lovparagrafen (vedteken av Stortinget, ikkje NTNU) som seier at munnleg prestasjon ikkje kan påklagast, er det også snakk om faktiske særtrekk ved eksamensform og sensurarbeid som er ulike for munnleg og skriftleg eksamen. Når studenttingsleiaren føreslår å bruke det videoutstyret som allereie finst ved universitetet, vil dessutan neste spørsmål vere om ein kan tillate seg å konfiskere videoutstyr som er innkjøpt av faglege grunnar rundt omkring, og dermed hindre folk i arbeidet sitt. Og kva med personvernet når me veit at eit gamalt, arkivert videoopptak kan identifisere folk direkte, til skilnad frå skriftlege eksamenar, der det berre finst eit kandidatnummer? Og dersom det er kandidaten sjølv som skal rå over opptaket, vil me då få folk som er viljuge til å stille som sensorar, med fare for å hamne på Youtube?

Ein kan truleg forbetre ordninga med munnleg sensur på fleire måtar, men neppe utan at det også har uynskte bieffektar (t.d. endå fleire sensorar, men då vert folk berre endå meir nervøse). Som regel finst det ikkje perfekte løysingar på noko her i livet, men forbetringar bør me alltid leite etter. Takk difor til studenttingsleiaren som tok opp dette viktige spørsmålet. Kanskje kan eit godt råd under dagens ordning vere å gjere studentane merksame på at munnleg eksaminasjon etter lova er offentleg, og at kandidaten difor kan ta med seg observatørar, slik at eventuelle dritsekk-sensorar (det er langt mellom dei!) kan få seg ein formell smekk etterpå. Alle kandidatar har òg rett til å få ei grunngjeving for karakteren, og ved munnleg sensur er det heller ikkje uvanleg å gje ei slik grunngjeving uoppmoda.

Read Full Post »

Eg er ein ramp

Eg veit ikkje om foreldra mine vil vere samde, men eg vil sjølv påstå at eg aldri gjekk gjennom dei store trassperiodane i oppveksten. Samanlikna med dei som stod og spydde i blomsterbedet, var eg ein engleungdom. Ikkje har eg vore i klammeri med domstolane heller. Men på eitt eller anna tidspunkt må ein ta igjen det som ein gjekk glipp av i ungdommen, elles vert ein ikkje eit skikkeleg menneske. Mitt forseinka ungdomsopprør kjem no, og eg har med byrg og resolutt småangst bestemt meg for å gjere noko som eg ikkje har lov til.

Alle som har vore inne på kontoret mitt, veit at ventilasjonen der er mest proforma. Året rundt må døra stå open med ei vifte som blæs luft inn frå korridoren. Men ingenting er så gale at det ikkje er godt for noko: På denne måten får eg nemleg med meg alt sladderet og alle faglege samtalar på gangen. Dessutan får eg lov til å vere turistkontor for forvirra studentar som forvillar seg til bygg 4 når dei eigentleg skal til bygg 5. Mannen med den opne døra er nemleg den fyrste dei spør om vegen når dei blandar saman Institutt for språk- og kommunikasjonsstudium (oss som tilbyd fonetikk, lingvistikk, swahili og meir til) med Institutt for moderne framandspråk (som engelsk- og spanskstudentane og mange fleire eigentleg vil til).

Eg prøvde ein gong å be vaktmeisteren om å regulere ventilasjonen, men oppnådde ikkje anna enn at han låste seg inn på kontoret, stod eit par sekund under lufteholet, og gjekk igjen.

Men tilbake til saka og det forseinka ungdomsopprøret mitt. No er det nemleg juli, og den siste tida har sola steikt meir her i Trøndelag enn ein sunnmøring er skapt for. Dragvoll har glastak, og er i praksis eit drivhus. Rett nok kan taket opnast, og det har berga oss mang ein sumar tidlegare, men utanfor hjå oss i bygg 4 er taket stengt. Døra ut til brua skal også vere stengd. Dermed er det heller ikkje like mykje framdrift for den frisklufta som me elles kunne ha fått gjennom korridoren. Grunnen til at alt skal vere stengt i dette området, er at dei driv og fiksar bygg 1 på hi sida av brua.

Og her kjem det som eg ikkje har lov til: Eg har opna vindauga mitt! Ja visst, vindauga, det som vender mot den delen av drivhuset som bygg 1 finst. Ingenting på den veggen skal vere ope. Men no har eg opna vindauga mitt!

vindauga

Eg har altså vore ulydig som ein ekte tenåring, og med fullt overlegg. Støyen frå arbeidet i bygg 1 strøymer innover bokhyllene, og kven veit kva slags støv som kjem (eg har ikkje sett noko støv, men noko må det vel vere som gjer at me ikkje får lov til å opne vindaugo på den veggen). Saman med vifta og ein trass alt litt kaldare korridor har eg dermed klart å få temperaturen på kontoret ned til 30 grader. Men fyrst og fremst har eg prova for meg sjølv at også eg er i stand til å vere ein ramp.

Read Full Post »

Strykrekord

Den siste tida har det gått rykte om at på Dragvoll er det berre å møte opp på eksamen i fag utan å ha lese pensum eller fylgt undervisninga, og så får ein seg nokre gratis studiepoeng. Dei kostar i høgda utgiftene til bussbilletten.

Vel, rett nok gjeld dette nokre få emne med fleirvalseksamen (tippekonkurranse) på eitt bestemt fag i motsett ende av bygningsmassen (psykologi). Og rett nok er det i skrivande stund heller ikkje undersøkt systematisk, berre anekdotisk gjennom ein student som stod fram i avisa.

Men i lys av dette er det likevel interessant å sjå at på ein annan Dragvoll-eksamen i vår var det 100 % stryk. Det var til og med på eit innføringsemne utan forkunnskapskrav.

Eksamenssjangeren var utgreiande og alt anna enn tippekonkurranse. Men det eg vil nemne spesielt, er likevel at rekorden med 100 % stryk fekk me no i eit semester der det ikkje var tilbod om undervisning. Det er eigentleg eit haustemne. Til vanleg har dette emnet ein strykprosent som varierer mellom 10 og 30, avhengig av undervisningsomfanget.

Det ligg menneskelagnader i slike karakterar. Det skal heller ikkje gløymast. Jamvel om det er freistande å seie at det ikkje er gratis studiepoeng å få her, veit eg òg at fleire av studentane på denne eksamenen slett ikkje fekk strykkarakteren sin gratis.

Read Full Post »

Kandidatnummer

Like før eksamensperioden kunne arbeidsgjevaren orientere oss via massemedia om at frå og med no skal studentane bruke kandidatnummer i staden for studentnummer på eksamen. Litt betre anonymisering har me ynskt oss lenge, så dette var hyggjeleg. Kandidatnummera har ingenting med studentnummera å gjere. Ein student har eitt studentnummer, men kandidatnummeret endrar seg frå eksamen til eksamen.

I den eine eksamensbunken i vår la eg merke til at alle kandidatnummera såg mistenkjeleg ut som studentnummer: nøyaktig seks siffer, og i akkurat det same området i talrekkja. Hm, rart.

I bunken fann eg også eit eksamenssvar med eit kandidatnummer som eg ikkje fann att i vurderingsprotokollen (det som tidlegare heitte sensurprotokollen), altså utskrifta over kandidatar der ein skal føre inn karakteren. Når sensurbunken ikkje er i samsvar med kandidatlista, fører eg ikkje inn karakterar før nokon har oppklart saka for meg.

Så saka vart undersøkt. Og saka er at kandidatnummer er på fem siffer, ikkje seks. Kandidatnummera startar nummereringa på 10000, og nummereringa vert starta på nytt kvar dag. På akkurat denne eksamenen var kandidatnummera likevel identiske med studentnummera. Det hadde berre vorte slik, ein må vel rekne med litt hikke i ein slik oppstartsperiode. Og det kunne forklare kvifor kandidatnummera på denne eksamenen såg ut som studentnummer: dei var studentnummer.

Men kva med den mystiske studenten som eg ikkje fann på lista? Jau, den studenten hadde likevel fått eit eige kandidatnummer på lista, men hadde i samsvar med instruksen for denne eksamenen levert eksamenssvar med studentnummer på. Og sjølv om det altså ikkje er på hundretusenvis med studentar som tek eksamen på éin og same dag, hadde kandidatnummeret likevel vorte sekssifra og såg heilt ut som eit studentnummer.

Det såg faktisk ut som studentnummeret til ein annan student ved universitetet. Då byrjar det jo å verte morosamt.

Read Full Post »

Ikkje tull

For nokre dagar sidan nemnde eg ein spøk om at det skulle innførast stemplingsur. Ein spøk, ja, for alle veit, skreiv eg, at det ville vere håplaust å stemple seg inn og ut kvar gong ein opnar ei språkbok eller skriv ned ein idé. Slikt skjer jo heile døgeret.

Her om dagen ser eg i Universitetsavisa at spøken var realistisk nok, rett nok meir i retning av skjemakonseptet enn i retning av eit konkret stemplingsur: Rektor fortel at tidsregistrering for vitskapleg tilsette kan verte vanskeleg å unngå. Samstundes har departementet bestemt at det som Arbeidsmiljølova seier om arbeidstid og overtid og sånt, ikkje gjeld oss.

Ja ja, men om lovparagrafane om arbeidstid ikkje gjeld oss, så kan me jo i alle fall få eit skjema eller liknande for tidsregistrering å fylle ut, då.

Read Full Post »

Tull på jobb

Nyhendebrevet på jobb inneheld litt tull for tida, men det var visst fleire som ikkje heilt visste om det var tull då det for litt over ei veke sidan kom melding om stemplingsur. Det er klart, alle veit at det ville vere håplaust å stemple seg inn og ut kvar gong ein opnar ei språkbok eller skriv ned ein idé. Slikt skjer jo heile døgeret.

I veka som var, var det min tur til å føreslå ein usignert spøk, som vart godt plassert i nyhendebrevet like etter meldinga om at etternølarane må hugse å melde inn ferie.

Internfakturering i bygg 4

I samband med rehabiliteringa av Dragvoll kom det for ei tid sidan påbod om at alle vindauga i bygg 4 som vender mot bygg 1, skal vere attlatne. Dette har ført til dårleg lufting, i og med at ventilasjonen i bygg 4 fungerer dårleg. Det er dessutan målt temperaturar på 26 grader på nokre av kontora der.

Det er no installert termometer og luftmålarar i bygget. Frå sentraladministrasjonen vert det opplyst om at folk som arbeider under forhold som er i strid med Arbeidsmiljølova, vil verte bøtelagde gjennom etterskotstrekk i løna. Prosessen er automatisert, og vert reint rekneskapsmessig implementert som internfakturering kvar gong målarane i bygg 4 overstig dei lovregulerte grenseverdiane. Det er difor svært viktig at arbeidstakarane melder frå om feriedagane sine, slik at dei ikkje vert fakturerte for dagar der dei ikkje er på jobb.

Det tok ikkje lang tid før det kom telefon frå ein kollega som hadde lese det, og som ikkje følte seg heilt trygg på kva dette var for noko.

Moralen er: Eh, nei, den må du finne sjølv.

Read Full Post »

Faks fungerer

På jobb har me ein skrivar som òg er faks. Kvar morgon ligg det noko nytt og meiningslaust der. Til dømes reklame for datamaskiner som jobben same kva ikkje kan kjøpe, fordi slikt skal kjøpast inn via dataavdelinga og dei som me har avtale med. Eller noko anna som jobben korkje er målgruppe for eller har interesse av eller i det heile teke kan kjøpe frå den kjelda. At desse firmaa bruker vårt papir til slikt, er ikkje anna enn frekt.

Her om dagen kom det ein reklame for «Fax Broadcasting». «Har du et salgbart produkt eller tjeneste?» spør reklamen, presiserer at det berre kostar 25 øre pr. faks, og legg til med feite typar på skråstilt, svart bakgrunn: «Faks fungerer!»

Eg hengde faksen opp på oppslagstavla og skreiv over: Spam fungerer.

Read Full Post »

På onsdag 1. april kom omsider førespurnaden. Mona på ekspedisjonen skreiv på instituttlista:

I skjæringspunktet Fagprofil 2020 og de pågående lønnsforhandlingene ønsker HF-fakultetet å foreta en foreløpig kartlegging av arbeidstokken ved institusjonen. Materialet bør imidlertid være innhentet før møtet i Fakultetsrådet førstkommende torsdag, derfor har vi som er medlemmer i Rådet, fått følgende oppdrag: Å få inn tentative data på hvor stor andel av de ansatte ved våre respektive institutter som anser seg selv som «slitere». Hvorvidt en er en sliter eller ikke, er ifølge myndighetene noe en selv må avgjøre. Jeg vil derfor be dere som anser dere som hørende til i denne kategorien, melde fra til meg, og så tar jeg med meg dataene til Fakultetsrådsmøtet på torsdag. Det er flott om dere også melder fra om hvorfor dere anser dere som slitere. Materialet vil bli behandlet konfidensielt.

Eg skal vedgå at eg ikkje følte meg heilt sikker på om dette verkeleg var ein aprilspøk. Men eg landa på at eg i alle fall ikkje treng den skisserte konfidensialiteten, så her er svaret mitt:

Hei! Eg er ein siltar. Eg vedgår at eg har silta nokså mykje det siste året, særleg i 14-tida. Siltinga mi vert som regel initiert av perifer gryving i interaret, men eg har også opplevt opptakter til sterkare posisjonar, særleg i interaksjon. Grunnen til at eg oppfattar meg som ein siltar, er nettopp at utklavet på fakultetet etterlèt seg så uhorveleg mykje fjakk. Eg håper såleis at fakultetet kan lavja utklavet på Dragvoll litt mindre på eiga hand i framtida. Særleg i 14-tida, når eg har for vane å silta sjølv.

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »