Feeds:
Innlegg
Kommentarar

Archive for the ‘undervisning’ Category

Timeplansurr

Timeplanen for haustsemesteret var sjekka, justert, kvalitetssikra og vedteken i mai, som vanleg. Kabalar vart lagde, opplegg vart tilpassa, og etterpå kunne livet gå vidare. Me ante fred og ingen fare.

Med eitt no på fredag tre månader seinare, etter at semesteret hadde starta og få minutt før orienteringsmøtet på det eine studieemnet, vart det oppdaga at høgare makter heilt plutseleg hadde flytta førelesingane og dei ca. 330 studentane på kurset til eit nesten unemneleg klokkeslett: 18.15–20.00. Dette kan ein vel i det minste kalle uheldig, og det fører til mykje kluss for alle.

Såleis vart det eit sært informasjonsmøte på fredag. Kven som var mest forferda, veit eg ikkje, om det var studentane, eller om det var faglærarane og studiekonsulenten. Til grunn for flyttinga låg det visst nokre timeplankollisjonar med andre fag. Berre at det kunne fort avklarast at fleire av dei oppførte faga slett ikkje hadde nokon timeplankollisjon med oss. Eit uhell hadde altså oppstått på ein ulokalisert stad i systemet. Uhellet smatt til og med forbi instansar som til vanleg har stålkontroll på slikt.

vørterølMen sjølv uhell må jo sjekkast. Kanskje hadde det oppstått fylgjefeil, og kanskje fanst det slikt som me ikkje visste om.

Det gjekk bra til slutt. Difor vil eg gjerne utbringe denne skåla ikkje berre for studiekonsulent Gunn som klarte å rydje opp i det og som i dag fekk flytta oss tilbake til opphavleg tid, men òg for studentane som tok dette med meir fatning enn nokon kunne be om. Skål!

Read Full Post »

Munnleg eksamen

I Adressa 8. august føreslår studenttingsleiaren at munnlege eksamenar kan videofilmast, slik at sensuren kan etterprøvast og påklagast.

Eg er samd i at ein munnleg eksamen har sine veikskapar som alt anna, i dette tilfellet særleg akkurat det at sensuren ikkje kan etterprøvast. Tryggingssystemet pr. i dag går ut på å ha minst to fagpersonar til stades under eksamenen. Kandidaten har òg høve til å ta med seg observatørar (Universitets- og høgskulelova § 3-9 (3)). Eg har vore sensor på ein slik eksamen med fullt auditorium etter kandidatens ynske, og det var faktisk veldig hyggjeleg.

Desse sidene av munnleg-ordninga er trass alt mykje betre enn ved skriftleg eksamen, der faglærar som regel sit heilt åleine med bunken. (Merknad: Ved særleg svake kandidatar, men også i tvilstilfelle over heile karakterskalaen, plar eg rådføre meg med ein kollega.) Det finst også nyansar i dette, som at det faktisk er høve til ny munnleg eksamen dersom ein får medhald i klage på skriftleg del av ein eksamen som er sett saman av ein skriftleg og ein munnleg del (Universitets- og høgskulelova § 3-9 (5)).

Men ved ein reint munnleg sensur har ikkje studentane klagerett (anna enn på reint formelle feil), nettopp fordi det som skjer på eksamenen, ikkje kan dokumenterast etterpå (§ 5-3 (5)). Det som skjer på ein munnleg eksamen, finst ikkje lenger når eksamenen er over. Ser me bort frå kostnadene og at lova seier nei til klagerett på munnleg eksamen, kunne altså videofilming vere ein idé som gjerne kan vurderast.

Visse problem ville det likevel vere med dette, også om me ser bort frå at studentar (og sensorar!) ofte er meir nervøse på munnleg eksamen enn på skriftleg, og at videofilming vil kunne leggje ein ekstra dempar på spontaniteten, både hjå eksaminator/sensor og eksaminand.

Før eg går vidare, vil eg presisere at mesteparten (men ikkje alle) av mine røynsler som sensor eller eksaminator på munnleg eksamen er frå hovudfags- og seinare mastergradseksamenar (med i hovudsak tre sensorar/eksaminatorar). Dette er grunnlaget eg uttaler meg på no, så det eg seier, er ikkje naudsynleg allmenngyldig.

Før munnleg mastereksamen har eksaminator og sensorar snakka saman om styrkar og veikskapar i masteravhandlinga, og forsiktig landa på eit omtrentleg karakternivå. Ofte har dei ulike medlemmene i kommisjonen funne ulike styrkar og veikskapar.

Det som vert testa på munnleg, er på den eine sida knytt til det generelle fagområdet (og på masternivå: innhaldet i masteravhandlinga), på den andre sida vert det lagt vekt på kor godt dei akademiske ideala kjem til uttrykk (kritisk refleksjon, dokumenterbare analysar, sjølvstendig drøfting, sjå ting i samanheng osb.). Slikt er eksplisitt nemnt i karakterkriteria, uavhengig av eksamensform, i alle fall for dei faga som eg har kjennskap til.

Gjennom heile sensurprosessen på masternivå, både før og etter sjølve munnleg, vert sterke og svake sider haldne opp mot kvarandre. Som eit døme kan eg nemne ein eksamen der kandidaten på sett og vis hadde vore litt svak, men sensorane kom fram til at det var forsvarleg å leggje ein annan fagdisiplin (framleis relevant) til grunn for hovuddelen av vurderinga. Dermed skrudde me opp karakteren eit hakk. Sensurkommisjonar synest det er stas å gje gode karakterar. Eg har vore med på at munnleg har stadfest karakterar, og at munnleg har forbetra karakterar, men hittil ikkje at munnleg har drege karakteren nedover, sjølv om sikkert dette òg kan skje. På eit studieemne ein gong i tida der munnleg var einaste eksamensform, har eg òg vore med på å stryke folk. Dette er trist ved skriftleg sensur, og endå meir trasig å gjere andlet til andlet. Dette er ein ekstra grunn til at me så gjerne vil at det skal gå bra.

Videofilming av munnleg ville hatt sine fordelar, men òg sine nye ulemper, også om me ser bort frå dette med nervøsitet og spontanitet, som er nemnt over. Munnleg er jo pga. dialogforma ei vurderingsform med mykje improvisasjon. Ein klagekommisjon må ikkje berre vurdere korleis sjølve eksaminasjonen gjekk føre seg (skriftleg: oppgåveformuleringa; munnleg: dialogforma), men må også setje seg inn i alt det som ligg rundt: Vart t.d. kandidaten vurdert på rett grunnlag? Kvifor var spørsmåla som dei var? Ved skriftleg sensur har ein pensum og sensurrettleiinga å forhalde seg til, ved munnleg sensur vil ting alltid endre seg undervegs, og ein eventuell klagekommisjon vil trenge å vite slikt som umogeleg kan presiserast på førehand i ei sensurrettleiing.

Og samstundes har jo ikkje opphavleg eksamenskommisjon lov til å orientere klagekommisjonen om bakgrunnen for opphavleg karakter, altså om dei vurderingane som ligg rundt sjølve eksaminasjonen. Naturleg nok, for ein skal jo ikkje påverke ankeinstansen.

Såleis kan eit videoopptak av ein munnleg eksamen skape feil inntrykk av heilskapen i situasjonen, og gjerne på måtar som er til ulempe for kandidaten ved eventuell klage, dersom klage hadde vore mogeleg. Samstundes har dagens ordning heilt openbert sine veikskapar. På ei tredje side kan ein heller ikkje berre avskaffe ordninga med munnlege eksamenar, for dette er den einaste eksamensforma der kandidaten faktisk har høve til å gå i dialog med dei som set karakteren, og mange gonger er skriftleg eksamen også mindre eigna som vurderingsform. Som nemnt er det også fleire sensorar involverte ved munnleg enn ved skriftleg eksamen (med høve til å ta med seg publikum), slik at sensurprosessen er betre sikra der og då, men altså utan høve til klage.

Dermed er det heller ikkje berre snakk om manglande «politisk vilje fra ledelsen ved NTNU», slik studenttingsleiaren uttaler. I tillegg til lovparagrafen (vedteken av Stortinget, ikkje NTNU) som seier at munnleg prestasjon ikkje kan påklagast, er det også snakk om faktiske særtrekk ved eksamensform og sensurarbeid som er ulike for munnleg og skriftleg eksamen. Når studenttingsleiaren føreslår å bruke det videoutstyret som allereie finst ved universitetet, vil dessutan neste spørsmål vere om ein kan tillate seg å konfiskere videoutstyr som er innkjøpt av faglege grunnar rundt omkring, og dermed hindre folk i arbeidet sitt. Og kva med personvernet når me veit at eit gamalt, arkivert videoopptak kan identifisere folk direkte, til skilnad frå skriftlege eksamenar, der det berre finst eit kandidatnummer? Og dersom det er kandidaten sjølv som skal rå over opptaket, vil me då få folk som er viljuge til å stille som sensorar, med fare for å hamne på Youtube?

Ein kan truleg forbetre ordninga med munnleg sensur på fleire måtar, men neppe utan at det også har uynskte bieffektar (t.d. endå fleire sensorar, men då vert folk berre endå meir nervøse). Som regel finst det ikkje perfekte løysingar på noko her i livet, men forbetringar bør me alltid leite etter. Takk difor til studenttingsleiaren som tok opp dette viktige spørsmålet. Kanskje kan eit godt råd under dagens ordning vere å gjere studentane merksame på at munnleg eksaminasjon etter lova er offentleg, og at kandidaten difor kan ta med seg observatørar, slik at eventuelle dritsekk-sensorar (det er langt mellom dei!) kan få seg ein formell smekk etterpå. Alle kandidatar har òg rett til å få ei grunngjeving for karakteren, og ved munnleg sensur er det heller ikkje uvanleg å gje ei slik grunngjeving uoppmoda.

Read Full Post »

Eg tenkte eg skulle lage ei enkel, lita fonologioppgåve til studentane mine med utgangspunkt i genusbøying av sahidisk-koptiske adjektiv. Sidan dei ikkje har fått oppgåva enno, skal eg ikkje gå i detalj her, men det har å gjere med det dei skal lære på fonologiførelesinga over helga.

Full av pågangsmot sette eg meg ned her i sofaen seint onsdag ettermiddag og byrja å ordne ein liten tabell med adjektiv. Det var berre det at for å lage oppgåva måtte eg fyrst verte samd med meg sjølv om det materialet som studentane skal analysere. Ein viss idé om trykkforhold med tilhøyrande reduksjons- og lisensieringsfenomen er greitt å ha på plass før ein lagar seg ein hypotese om kva slags fonetisk transkripsjon ein skal bruke på dei døma som skal analyserast. Sjølv om oppgåva korkje handlar om trykkplassering eller om vokalkvalitetar. Då er det mildt sagt ei ulempe at språket døydde ut mange hundre år før det vart laga lydopptakarar.

Lambdin presenterer ein vanleg og plausibel hypotese om trykkplasseringa, som m.a. byggjer på observerte mønster i distribusjonen av midtre vokalar som [o] (eller [ɔ], det er ikkje så viktig her). Men for akkurat desse adjektiva gjeld det visse andre forhold, sier Lambdin, til dels noko diffust, til dels heilt sjølvinnlysande. Andre forfattarar si tilsynelatande (kanskje relle?) samanblanding av diakron fonologi og fonemikk er ei eiga utfordring, ikkje berre fordi eg er nybyrjar med koptisk (det er ei stor nok utfordring i seg sjølv), men òg fordi data på mange måtar må nytolkast kritisk når dei skal overførast til ei generativ tilnærming.

Etter seks timars drøfting med meg sjølv fann eg andre gjeremål. Ein skal jo gjerne vere litt ektemann òg. Men utpå ettermiddagen neste dag hadde eg teke alle dei viktigaste atterhalda, og plukka ut tre relativt ukontroversielle ordformer i hankjønn med tilhøyrande hokjønnsvariantar, pluss to snadder-ordpar.

Og skal studentane få litt å bryne seg på. Dei er ein glup gjeng.

Read Full Post »

Glupt

Som det er med alt anna, tek det også tid å skrive førelesingar, setje seg inn i fagstoff og vere tilgjengeleg for studentane. Heldigvis finst det faste normer for slik førebuings- og undervisningstid. Så kva gjer ein i ei tid der dei administrative ordningane for førelesarane (administrasjon er elles ein separat del av stillinga) veks seg store og sterke og staute? Jau, ein vedtek dette:

Administrasjon av egen undervisning og forskning tilhører undervisnings- og forskningsdelen av stillingen.

Og vips, så er det massevis av administrasjonsarbeid som plutseleg har vorte stappa inn i dei gode, gamle normene for førebuingstid til undervisning. Det er veldig glupt, for då kan ein til og med dokumentere og synleggjere i arbeidsplanane at ingen bruker for mykje tid på administrative oppgåver.

Read Full Post »

Tavleekskursjonen

Det vart aldri til at eg fortalde kva som skjedde då delegasjonen frå instituttet var på ekskursjon for å sjå på den elektroniske tavla som eg nemnde i ein bloggpost i desember.

Det fyrste som skjedde, var at tavla ikkje ville la seg skrive på. Ho måtte feilrettast fyrst, eg veit ikkje om nokon forstod korleis det skjedde, men til slutt fungerte ho.

Når ein driv tavleundervisning, er det greitt å kunne improvisere (det er noko av poenget med tavle, at ein kan skrive på henne etter behov). På ei krittavle er me vane med at streka kan vere ulikt tjukke, ein kan skravere svakt eller sterkt, osb. Den elektroniske tavla har eit noko mindre flatemål, men det er framleis viktig å kunne endre etter behov t.d. kor tjukke streka skal vere, særleg når ein ikkje har så stor plass å gjere på. Strektjukkleik endrar ein ved å gå inn i menyane og klikke seg fram til dei rette innstillingane. Noko meir omstendeleg enn på ei krittavle, sjølvsagt, men til gjengjeld vil innstillingane overleve til neste gong du er der. Med mindre ein annan tavlebrukar har vore der i mellomtida og har justert tavla etter sine eigne behov, då.

No var det rett nok ikkje så lett å stille inn tavla med strektjukkleik og fargar akkurat den dagen. Det var nemleg ei stund sidan tavla hadde vorte kalibrert, så det var vanskeleg å treffe akkurat der ein skulle treffe for å nå menyen med innstillingane for strektjukkleik og fargar.

Ein annan fin ting med ei sånn elektronisk tavle er at det går an å lagre skribleria til fil, og ein kan også gå tibake til tidlegare tavlebilete. Ja, tavla skulle truleg også fungere for Mac-brukarar så sant det finst høveleg programvare som dertil er installert på maskina til den aktuelle tavlebrukaren, om vedkomande ikkje vil bruke den maskina som allereie er tilkopla.

Om ein ikkje står i vegen for lyset frå videokanonen, kan ein enkelt sjå det ein skriv og teiknar på tavla. Og når ein så har skribla og laga mange rundingar og strek og krusedullar, så går det an å leite fram den elektroniske svampen og turke bort akkurat denne vesle krused… Oi. Der forsvann plutseleg alt som stod på tavla. Og så kan me snu oss mot publikum og verte blenda av videokanonen.

Ei slik tavle kostar normalt nokre titusen. Men akkurat dette eksemplaret var ein bytehandel, fordi dei som hadde hatt tavla før, heller ville ha eit whiteboard. Noverande eigar av tavla har omtrent ikkje brukt henne.

Read Full Post »

Tavle

Frå professor Wim kom denne meldinga på postlista til instuttet:

Instituttet undersøker om det vil lønne seg å få kjøpt elektronisk tavle («smartboard») til Språklab og Linlab. En slik tavle finnes på SVT-fakultetet, hvor man er villig til å demonstrere den. Hvis noen vil være med, gi gjerne beskjed til meg. Så vil jeg kontakte SVT for å avtale dato, helst denne uken.

Eg har sete med Pine i årevis (og med Elm før det), med tekstgrensesnitt og fine greier, men no bruker eg Mail.app i alle fall på jobb, og klikkar i veg med mus. Kall meg gjerne gamaldags og utdatert, men eg har i alle fall vore på nett sidan før det vart opna for kommersielle aktørar og «folk flest», og bør ha god kontroll på kven eg svarar til.

Slik var det ikkje i går, då dette svaret skulle til Wim, men gjekk ut på heile lista:

Til erstatning for den svært praktiske og analoge krit-tavla, den tusenårige klassikaren som aldri streikar, og som taklar ulik pressgrad og skiftande detaljar i fysisk tilnærming?

Eller som eit stilig supplement til den eviggrøne slageren, den trufaste bodberaren (άγγελος) som korkje treng elektrisitet eller brukarmanual, og som ikkje treng lyskjelde eller projektorvifte, men som står som eit fyrtårn gjennom alle tider, og der skrifta ikkje forsvinn i skuggen frå den som skriv?

Sei gjerne frå til meg, så vert eg kanskje med og ser på.

Ryktet seier at folk no lurer på om smarttavla er smart nok til å sleppe gjennom Jardars kvalitetskontroll.

[Oppdatering: tavleekskursjonen]

Read Full Post »

Svært mange studentar spør meg om dei på EXFAC0003-eksamen kan bruke den syntaksen som dei har lært på nordisk. Eller tysk. Eller fransk. Spansk. Engelsk. Svaret er nei, og så kjem spørsmålet om kvifor. (Sjå til slutt i bloggposten om korleis ein likevel kan bruke slike kunnskapar med stort hell på EXFAC-eksamen.) Det eg skriv her, gjeld syntaks fordi det er det eg har fått spørsmål om, men det er like aktuelt også for andre disiplinar.

Den fyrste grunnen til at eg seier nei, er at EXFAC0003 rett og slett ikkje er ein del av nordiskstudiet. Emnet er heller ikkje ein del av tyskstudiet, franskstudiet osb. Det er altså irrelevant kva som er pensum på andre fag som ein måtte studere. Skulle ein bruke t.d. nordisk-syntaksen på EXFAC0003, ville det vere som om eg studerte nordisk, men ynskte å halde meg til tyskpensum. Når studentar fortel om kor mykje arbeid det ligg i å lære begge tilnærmingane (altså både EXFAC-tilnærminga og den meir avanserte tilnærminga frå det vanlege språkstudiet), illustrerer det godt som noko at dei ulike tilnærmingane ikkje er ekvivalente, og at dei aktuelle eksamenane fortener sine respektive studiepoeng. Alternativet ville jo vere at studentane ikkje fekk full utteljing i oppteninga av studiepoeng pga. for stor fagleg overlapping.

I halen på dette kjem eit anna moment: Dette er eit innføringskurs, og lærestoffet ligg til grunn for slikt som ein lærer på ulike språkspesifikke studium. Dette er altså grunnkunnskap, der ein skal vise at ein kan t.d. skilnaden på form og funksjon, at ein veit å identifisere eit indirekte objekt, osb. Eigentleg er det ein repetisjon (og ei utdjuping) av det som ein lærte i grunnskulen, og som ein rett og slett må kunne for å forstå skikkeleg det som ein lærer på dei andre språkstudia. Om ein presenterer ein syntaktisk analyse etter modell frå eit vilkårleg språkstudium, har ein ikkje naudsynleg demonstrert at ein kan desse grunnleggjande og heilt allmenne tinga.

Ein tredje grunn er i slekt med dei to fyrste: Desse ulike modellane som er i bruk på ulike språkstudium, fokuserer på ulike sider ved syntaksen. Innanfor generativ syntaks er det t.d. visse tradisjonar for å fokusere på dei formelle sidene ved analysen. EXFAC-studentar som har brukt fagspesifikke tilnærmingar i staden for den meir allmenne frå EXFAC-pensum, har svært ofte ikkje svart skikkeleg på oppgåva, fordi dei t.d. har gløymt å modifisere tilnærminga si til også å inkludere den funksjonelle analysen som det var spurt etter. Dette er også ein relevant illustrasjon på konklusjonen frå førre punkt.

Mykje av det eg har skrive over, handlar nettopp om at studentane skal svare på eksamensoppgåva: Det inneber naudsynleg at studentane må forhalde seg til det som er pensum for den aktuelle eksamenen. Men for det fjerde inneber dette også at eksamensoppgåva må vere utforma slik at alle studentane på kurset kan svare på oppgåva. Det er ikkje sikkert at ein student som studerer fag X, vil vere i stand til å svare på ei oppgåve som er utforma slik at ein student med bakgrunn frå fag Y kan bruke fag Y sin analysemodell. På eit slikt innføringsemne må det altså leggjast til grunn at alle studentane faktisk vert prøvde i det same på eksamen. (Og det er difor det er eitt felles pensum for alle studentane på kurset.)

Ein femte grunn som heng saman med den førre, er at å opne for at alle skal få bruke sin eigen modell, på tvers av pensum og det som skal prøvast på eksamen, det ville vere å invitere til at ulike studentar skal vurderast etter ulike kriterium under sensuren. Dette ville vere svært urettvist mot studentane.

Ein sjette grunn er at min eigen kompetanse som faglærar heller ikkje strekk til: Eg kan ikkje alle desse ulike tilnærmingane som vert brukte på alle dei spesifikke språkstudia. Og om eg var skikkeleg kompetent i den eine av dei, ville det då ikkje (jf. førre punkt) vere urettvist om eg på den måten i praksis skulle favorisere dei studentane som tilfeldigvis kan den same meir avanserte modellen?

Og då kjem me tilbake til den fyrste grunnen: EXFAC0003 er ikkje ein del av nordiskstudiet, tyskstudiet, engelskstudiet osb.

* * *

Det er rett at eg ved tidlegare høve har tillate folk å bruke dei syntaktiske modellane som dei har lært på dei ulike språkspesifikke studia. Når eg ikkje lenger tillèt det, kjem det nettopp av at det oppstod slike problem som eg nemner over: Dei få studentane som brukte dei meir avanserte modellane, svarte ofte ikkje på meir enn halve oppgåva (og knapt nok det), men svarte altså i staden på slikt som det ikkje var spurt om, og som heller ikkje var noko som studenten skulle prøvast i.

Dermed skjedde dette på måtar som ikkje eingong plasserte den grunnleggjande kunnskapen i ein samanheng, fordi samanhengen kanskje var der, men ikkje det som eventuelt skulle plasserast i ein slik samanheng. (Karakterforklaringane snakkar om å «plassere kunnskapene inn i en sammenheng».) Dei demonstrerte praktisk dugleik i det å setje opp ein eller annan slags syntaktisk trestruktur, men dei demonstrerte ikkje at dei hadde fagleg innsikt i dei heilt grunnleggjande tinga som denne eksamenen skulle prøve dei i.

* * *

Difor, altså: Nei, på eit innføringsnivå som dette tillèt eg ikkje lenger at ein legg til grunn heilt andre analysemodellar enn det som studentane skal få prøvd kompetansen sin i. Men det som derimot er heilt OK, er å sjå pensummodellen i lys av ein annan modell, eller motsett, og på den måten demonstrere at ein verkeleg kan stoffet. Slik er det anten det gjeld syntaks eller noko anna. Det er heilt OK å drøfte veikskapane i den modellen som pensum legg til grunn, ved hjelp av kunnskapar frå dei spesifikke språkstudia eller frå kva som helst som ein har relevant kompetanse i. Det ville i tilfelle gå rett inn i vilkåra for ein A (fagspesifikk karakterforklaring for lingvistikk, fonetikk og swahili):

Høyt kunnskapsnivå. Svært god teoretisk innsikt og, i emner der det er relevant, svært gode praktiske ferdigheter. Kan plassere kunnskapene inn i en sammenheng. Kan bruke kunnskapen til selvstendig og kritisk drøfting og refleksjon over forklaringer, tolkninger og sammenhenger.

Read Full Post »

Ikkje svarframlegg

Den siste tida er det fleire studentar på exfac-emnet i språk og litteratur som har teke kontakt med meg og spurt om det vil verte lagt ut svarframlegg for dei oppgåvene som vart brukte på gruppetimane i lingvistikk. Svaret er nok nei. Desse oppgåvesetta vart utforma innanfor dei tildelte rammene for øvingstimar i ordinær undervisning, og innanfor gjeldande normer er det ikkje tidsmessige eller økonomiske ressursar til å utarbeide eit skriftleg opplegg med svarframlegg i tillegg. Eller sagt på ein annan måte: EXFAC0003 er finansiert som eit vanleg universitetskurs med førelesingar og øvingstimar, og det er ikkje sett av ressursar til nettbaserte opplegg.

Eg la ut oppgåvesetta til nedlasting som eit tilbod særleg til dei som ikkje kom på gruppetimane, språkkollegaen min har gjort det same for fonetikk, men skriftlege svarframlegg er noko som eventuelt måtte ha vorte utforma på fritida vår. Og slike svarframlegg er dessverre ikkje gjorde i ei handevending.

Fortvil likevel ikkje. Det er klart at det ville ha vore kjekt å ha eit svarframlegg å sjå på, men det viktigaste er å oppdage for seg sjølv kva som er vanskeleg. Oppdagar ein dette, kan ein lese seg fram til resten i pensumboka, i alle fall for lingvistikk. Fonetikk er mykje meir praktisk orientert, og det er vanskeleg å lese seg fram til alt, så gruppetimane vart i stor grad brukte til øvingar i transkripsjon.

Read Full Post »

Pensum

Emneportefølje og studieplanar skulle leggjast om. Dermed måtte også pensum leggjast om.

Ei av utfordringane med fonologipensum er at nokre bøker som elles kunne ha vore aktuelle, bruker eit amerikansk lydskriftsystem, APA, i staden for IPA. Studentane har gjerne korkje lært fonetikk eller fonologi før, og det ville vere dårleg gjort å lære dei opp i APA samstundes som mange av dei lærer IPA på EXFAC-kurset.

På innføringsemnet i språkvitskap i haust (LING1105) fekk kvar disiplin tildelt 6 førelesingar (12 timar etter førelesingsbudsjettet + 3 timar etter øvingsbudsjettet), og i fonologi brukte me Francis Katamba si klassiske bok An Introduction to Phonology, med vekt på kap. 1–9, saman med Gjert Kristoffersens fonologikapittel frå Nordgårds innføringsbok frå 1998. Katamba-boka var sterkt forseinka frå forlaget, men på siste førelesing kunne eg seie ifrå om at no var boka komen.

Dei fyrste førelesingane gjekk med til føregriping/repetisjon og utdjuping av slikt EXFAC-stoff som trengst som generell bakgrunn: artikulatorisk fonetikk (og litt akustisk), fonetisk transkripsjon og strukturalistisk fonologi (fonemanalyse). (På det tidspunktet hadde det enno ikkje vore fonetikkførelesingar på EXFAC, og dei studentane som hadde EXFAC frå før, hadde trass alt berre fått sju timar til saman med fonetikk og fonologi, medrekna oppsummeringstimen.) Deretter kom SPE-fonologi som generell innføring i generativ tankegang (herunder også ein heil haug med binære trekk), og så litt om stavingar og tonelag.

Studentkullet fekk lov til å vere prøvekaninar for det nye opplegget, og har vore veldig snille og uthaldande. På framhaldskurset LING1112 til våren vert det òg litt eksperimentering, men no veit eg i alle fall kva me gjekk gjennom i haust, så eg veit kva som er å byggje på. Pensumskjemaet må fyllast ut i dag, og eg har landa på å bruke Understanding Phonology av Gussenhoven og Jacobs som hovudbok, kanskje med Generative Phonology av Iggy Roca som tilrådd litteratur. Fokus vil i hovudsak liggje på autosegmental fonologi (herunder litt metrisk og kanskje litt trekkgeometri). Nokre av studentane i haust har uttrykt interesse for å lære noko om Trondheimsmodellen for norsk intonasjon, og så bør me vel sjå om det vert plass til litt optimalitetsteori og kanskje litt leksikalsk fonologi.

Read Full Post »

« Newer Posts