Feeds:
Innlegg
Kommentarar

Posts Tagged ‘CD’

Svikefull datamaskin

Musikksida på CD-en

Eg fekk ikkje til å spele debutplata til Carina Gerlach. Datamaskina mi insisterte stendig på at det ikkje var ein CD, noko eg ikkje hadde opplevt før. Til slutt klarte eg noko flau å overtyde meg sjølv om at dette slett ikkje var ein CD men heller ei tjuverisikring, ei narreplate som eg skulle ha levert inn i bokutsalet på esperantokongressen i byte mot den eigentlege CD-en. No hadde eg verkeleg tabba meg ut, som hadde gløymt noko så elementært, tenkte eg. Plastplata hadde jamvel tredimensjonal utsmykking på etikettsida, og var elles heilt svart.

Men det var ikkje som eg trudde. På bokutsalet til verdsforbundet i Rotterdam prøvespelte dei ein CD som såg likeeins ut som min, og melde tilbake at alt fungerte som det skulle.

Kunne det då ha seg slik at mi eminente datamaskin, min trugne ven på fanget, hadde rana meg for fleire dagar med flott musikk? Eg fekk ei ekkel kjensle, og medan eg assosierte til sjalu personar som i svik mot det fortrulege i kjærleiksforholdet (i alle fall på film) lèt ein detektiv overvake ektemaken, berre sånn i tilfelle maken allereie har vore fyrst ute med noko svikefullt, så gjekk eg sameleis til andre datamaskiner for å få ei visse for om mitt kjæraste hadde svike meg eller ikkje, og eg oppdaga at ja: den fangsitjande venen min er ein fornøyingstjuv.

Uglad over desse dagane med musikkløyse gledde det meg at ei forlaten datamaskin frå gamle dagar framleis var så trugen mot meg at ho ville gje meg den etterlengta musikken utan tanke for eigen vinst.

Og sidan gjekk eg attende til bedragaren, svikaren sit atter på fanget mitt, og må no som straff spele den musikken som eg vart nekta så altfor lenge.

[En Esperanto]

Read Full Post »

Perfida komputilo

La muzika flanko de la KD

Mi ne sukcesis ludi la debutan KD-n de Carina Gerlach. Mia komputilo insistadis ke ĝi ne estas KD, kion ĝi neniam antaŭe faris. Fine mi honteme konvinkis min mem ke ne temas pri vera KD, sed pri kontraŭŝtela disko kiun mi devintus liveri en la Libroservo dum la UK por ricevi la veran KD-n. Nun mi vere faris mison, forgesinte ion tiom simplan. La disko ja eĉ havas tridimensiajn plastajn ornamaĵojn sur la etikeda flanko, kaj krome estas tute nigra.

Tamen ne estis tiel kiel mi kredis. En la Libroservo en Roterdamo oni provludis similaspektan ekzempleron, kaj raportis ke ĉio funkcias bone.

Ĉu do vere povas esti ke mia eminenta komputilo, mia fidela sursina amiko, forrabis de mi plurajn tagojn da bona muziko? Mi ekhavis malagrablan senton, kaj same kiel ĵaluza persono (almenaŭ en filmoj) lasas detektivon gvatsekvi la edzon aŭ edzinon, tiel perfidante la intimecon de la amrilato, nur okaze ke la alia jam unue ĝin perfidis, – tiel same mi ekesploris aliajn komputilojn por kontroli ĉu mia plej kara estas perfidulo aŭ ne, kaj mi malkovris ke jes: mia sinamiko estas plezurrabisto.

Malgaja pro la senmuzikaj tagoj mi ĝojis ke forlasita komputilo de la pratagoj ankoraŭ tiom fidelas al mi, ke sen pensoj pri propra profito ĝi volas doni al mi la sopiratan muzikon.

Kaj poste mi reiris al la trompulo, la perfidulo denove sidas sur mia sino, kaj devas nun pune ludadi la muzikon kiun ĝi dum tiom da tempo rifuzis al mi.

[På norsk]

Read Full Post »