Feeds:
Innlegg
Kommentarar

Posts Tagged ‘draum’

Eg drøymde eg var på førelesing. Førelesing, den beste staden å vere. Der er det ein møter dei varmaste smila og dei ærlegaste blikka ein kan tenkje seg i ein jobbsamanheng.

Eg drøymde eg var på førelesing på eit stort kurs med mange hundre studentar, altså mange fleire enn dei rundt rekna ti studentane eg har på ei vanleg førelesing. Eg sat og venta, ein kollega av meg hadde førelesing no, det skulle verte min tur etter pausen, og då pausen kom, byrja eg å samle saman sakene mine for å installere meg ved kateteret.

Men aller fyrst tok eg på meg mikrofonen, berre at mikrofonen i denne draumen hadde også øyretelefonar, og på desse øyretelefonane var det musikk: «Labrīt Rīga, vai tu mani redzi? / Tu māte, es tavs pazudušais dēls. / Dzimu te, bet augu tālā Amerikā. / Vai atgriezties man mājās reiz būt lemts?»

Det var Čikāgas Piecīši! På engelsk kjent som The Chicago Five, den kjende eksillatviske gruppa med den endå meir kjende songen som eg no hadde på øyra mine: «God morgon, Riga, ser du meg? / Du er mor, eg er din bortkomne son. / Eg vart fødd her, men voks opp i det fjerne Amerika, / vil eg nokon gong kunne kome heim?»

Songen startar etter ca. 14 sekund, refrenget etter 1 minutt og 5 sekund. Opptaket er frå den legendariske konserten i Rīga i 1989, i starten på fridomskampen. Særleg mot slutten vart det spenstig: «Du fortel korleis hjartet ditt verkjer / når framande nasjonar trakkar på deg. / Å Riga, som hjartet mitt sørgjer over deg!»

[14.1.2021: Ekstra YouTube-lenkje til den same videoen fordi den opphavlege ser ut til å vere borte.]

Eg bøygde meg ned, eg hadde visst mange av sakene mine på golvet. Der fann eg ein vott som eg stappa oppi plastposen eg hadde med meg. Eit leksikon, var det der eg hadde lagt det, ja? Mobilladdaren min, den berbare datamaskina, og sjølvsagt ei pensumbok, manuskriptet mitt og endå ei pensumbok. Det er best å samle saman alt.

Eg hadde så mykje å samle saman at songen allereie var komen til andre refreng: «Labrīt Rīga, vai tu mani redzi?» Der låg det ei dagbok! Hm, dagbok? Dagboka mi har blå perm og er i A4-format, denne var brun og mindre. Eg ser opp, der sit det ein student, det må vere hennar dagbok, så eg rekkjer henne dagboka. «Eg trur du miste denne på golvet.» Ho smilte og tok imot. Ho var på det siste kullet med den gamle ordninga på kurset, men visste det ikkje sjølv. Dei som bestemte, hadde funne ut at det var viktig å gjere kurset meir inspirerande og gledesorientert, så dei hadde oppretta både éin og to komitear for å ordne dette.

Nede på golvet heldt eg fram med å samle saman sakene mine. Etter eit par dropsposar, ei steikjepanne og eit fjernsynsapparat hadde eg samla saman alt mitt. Når ein drøymer, er det ikkje grenser for kva det er plass til i ein gjennomsnittleg stor handlepose av plast, og det er tydelegvis heller ikkje grenser for kor mykje ein tek med seg på førelesing. Eg hadde så mykje at dei hadde byrja å syngje på siste strofe og vel så det: «Ai Rīga, cik man sirdi tevis žēl!» Men no var alt på plass og eg kunne gå ned til kateteret.

Kollegaen min stod der enno, det vil seie, no hadde ho sett seg ned for å ete nista si. «Hei Jardar,» sa ho, «førelesinga er avlyst.» Og i det same kom det siste refrenget frå eksillatviarane i øyretelefonane mine: «Ardievu Rīga, vai tu mani redzi?»

Så vakna eg av at pus var i senga og ville leike med tåa mi. Pus er snill. Mjau.

Og så måtte eg stå opp og leite fram musikken og høyre på og mimre og leite fram det vesle eg hadde om songen. Originalen til «Pazudušais dēls» (Den bortkomne sonen) er City of New Orleans, sjå Arlo Guthrie sin versjon her. I Noreg er songen mest kjend som Øystein Sundes vise Liten og grønn. Meir musikk av Čikāgas Piecīši finn du her.

Read Full Post »

Draum utan tittel

Eg drøymde eg hadde jobb på eit prosjekt på ein ikkje-eksisterande holme eit stykke vest (eller var det aust?) for Flåvær. Eg og to andre skulle beise (ja, beise) det minste Kvalsundskipet (meir offisielt kalla Kvalsundfæringen), og av økonomiske grunnar skulle det brukast beis som allereie var innkjøpt til eit hus i nærleiken, noko eg var litt usamd i fordi eg hadde høyrt at dette er Noregs eldste båtkonstruksjon, og beisen hadde heilt feil farge.

Eg var dessutan noko skeptisk til å gjere det medan båten låg i sjøen, men ein administrator hadde bestemt at slik skulle det vere, for det var mest effektivt, ettersom han då slapp å fjerne tiljene og masta (båten har ikkje mast), og ikkje minst slapp han å bruke tid på å snu båten opp ned.

Ein av prosjekollegaene mine, ho Tove, hadde fått seg overnattingsplass i fjøra. No ringde telefonen med beskjed om at det skulle verte storm, og ho meinte at luftmadrassa var bra nok i stormen, for då kom ho i det minste til å flyte. Men administratoren tilbaud henne ly i eit naust som han ikkje hadde råderett over. Der ville ikkje Tove overnatte, for ho visste at eigaren ikkje ville like det. «Å,» sa administratoren, «han liker ikkje at du tek opp plass i fjøra hans heller.»

I fjøra var det blæretang, og i staden for fotografi av dei nyfødde var dette slik tang som forma seg som levande skulpturar av dei nyfødde, som no var to år gamle, og medan eg brukte luftmadrassa til å taue inn båten, som no lak meir enn budsjettet hadde definert, lurte eg på om desse svært livaktige attgjevingane av toåringane kom til å vekse parallelt med dei.

Lenger kom eg ikkje med den saka, for plutseleg var det ein gjeng med småungar i supermann-t-skjorter som stod inne på ein kiosk på oppdrag frå SVT for å finne ut kvifor svenske busselskap har rabatt på billetten for sivilingeniørar men ikkje for born. Svaret var at sivilingeniørar er viktige for samfunnet, med mattekunnskapar som strategisk satsingsområde. Bussjåføren Sara var likevel kjend via jungeltelegrafen for å gje rabatt til born, fordi ho meinte at også born er viktige for samfunnet, sjølv om framtida sorterer under ein heilt annan budsjettpost.

Så kom det to bussar i svingen, den eine køyrde forbi borna med god klaring, den andre fløytte og trong stor plass, slik at borna måtte hoppe over brøytekanten og ut i grøfta, men dette var ikkje noko problem for folk med supermann-t-skjorter på seg, og så vakna eg og skreiv det ned, men venta ein månad før eg torte å fortelje om det her på bloggen.

Read Full Post »

Biltjuveridraumen

Eg drøymde her eine natta at eg var ute i Fosnavågen i eit ærend, og då eg skulle tilbake til bilen, så var bilen borte. Heilt sikkert, bilen var stolen. Dette har eg nemleg opplevt i vaken tilstand ein gong, men det var her i Trondheim og ein annan bil.

I draumen virra eg omkring og lurte stendig meir på kvifor eg på dette minuttet som eg var bak nova, ikkje hadde høyrt alarmen. Bilen var til og med låst, og til skilnad frå gamlebilen ved førre tjuveri har denne bilen altså alarm. Lyklane hadde eg på meg òg.

Plutseleg var eg inne i eit hus og snakka med bror min, kona hans og kjentfolk frå vidaregåande. Det hadde oppstått ein eller annan konflikt rundt korleis ein best sender fotofiler via e-post. Presten sat borti hjørnet, og eg gjekk ut på kjøkenet for å sjå om bilen min kanskje var der.

Det slo meg plutseleg at eg hadde kome på ein god idé sist bilen vart stolen, og at dersom noverande bil kjem til rette, så skulle eg vurdere å gjere alvor av det òg: Ja, det må vel finnast GPS-dingsar med GSM-modul, slik at eg kan finne bilen når han vert stolen? Det fanst i alle fall på den tida, men då med eit kostbart abonnement. Kanskje det finst noko billegare i dag? Eg har til og med eit SIM-kort som eg ikkje bruker i det daglege, men som eg held ved like fordi det har så kult nummer, eg kunne jo bruke dette SIM-kortet. Men dingsen burde ikkje vere for dyr.

Diskusjonen om fotofiler heldt fram i sofaen, som forresten var i eit anna hus enn den stova som diskusjonen eigentleg gjekk føre seg i, bilen var ikkje under tomflaskene heller, og til slutt oppdaga eg at eg køyrde omkring i bilen min og leitte etter bilen min.

Då gamlebilen vart stolen i vaken tilstand i 2000, fekk eg han etterlyst på P4 på denne måten:

Biltjuv

Forbanna tjuv som stal min bil
då eg på arbeid var!
Om eg deg møter, ikkje tvil,
du sluttar vera kar.

Stell fint med bilen min, den blå,
for elles vankar bank,
din luselort, som måtte klå
på bil med kvartfull tank.

Og om min bil har hastig stupt
mot avgrunn, evig ro,
so vonar eg at du sit djupt
bak rattet framleis no.

Bilen kom til rette den gongen, det var parkeringsvaktene som fann han. Bilen fekk seg alarm og sånn der stor, gul stong som ein låser fast til rattet, og bilen levde lukkeleg heilt til han måtte avlivast.

Og apropos det. Bileta i videoen med P4-opptaket frå 24.10.2000 er alle frå dagane og minutta like før avlivinga i februar 2008, det siste biletet er frå sjølve avlivingsdagen med rettarstaden i bakgrunnen. Eg har nemleg ikkje så mange bilete av gamlebilen, så eg kommenterer til fru Judith: «Tenk om me hadde gjort det slik med menneske òg, at me tok bilete av dei berre like før dei skulle døy.»

Judith nikkar og seier at det er sant, me tek jo sjeldan bilete av kvardagsting. Til dømes har me ikkje mange bilete av to oss her i sofaen.

Nei, seier eg, det er jo fordi du har nekta meg å ta bilete av oss her, fordi det er så rotete.

Ho nikkar igjen og seier «mm».

Read Full Post »