Feeds:
Innlegg
Kommentarar

Posts Tagged ‘e-post’

Vi kan vel alle trå i baret av og til. Denne gongen er det Oslo tingrett som har vore uheldig. Før jul sende dei ut e-post til meddommarane sine, med 1294 synlege e-postadresser berre i den sendinga som eg fekk sjå, og bartrakkinga stoppa ikkje der. Men før eg fortel om det, skal eg fortelje litt bakgrunn.

Eg har ei e-post-adresse som nesten ingen veit om. Opp gjennom åra er det mange som har slurva med kva dei har skrive til venstre for krullalfaen når dei sender e-post, og nokre av dei som slurvar, sender dermed e-post til meg i staden for til den som skal ha e-posten. I innboksen min har det landa både forsikringspapir, kundebrev, private nakenbilete (ikkje spam), hotellreservasjonar og skumlare saker. Eg skreiv ein bloggpost om det for nokre år sidan.

Forvarsel frå Fylkesnemndene

No er det altså Oslo tingrett sin tur. Men allereie i starten på desember kom det eit forvarsel, då eg mottok ein e-post med tittel «Oslo1- forespørsel om verv som alminnelig medlem i fylkesnemnda». Sendar var Fylkesnemndene for barnevern og sosiale saker, som skreiv: «Denne forespørselen sendes ut til et tilfeldig utvalg personer plukket fra domstolenes lister over meddommere for samme utvalgsperiode.»

Sidan eg bur i Trondheim og dessutan aldri har brukt denne adressa, forstod eg det måtte vere ei klassisk feilsending, så eg sa ifrå om dette, men fekk aldri noko svar. Det var likevel klart at no hadde adressa mi hamna i eitt eller anna register.

Oslo tingrett

Så kom fredag 21. desember: Velkommen som meddommer i Oslo tingrett! Det var tre spesielle forhold med denne e-posten frå Oslo tingrett. Det eine var sjølvsagt at mi adresse stod på mottakarlista. Her har anten meddommaren eller tingretten begått ein tastefeil, og eg hadde altså allereie sagt ifrå til Fylkesnemndene, men kjelda til adressene inneheld framleis den same feilen.

Men det andre spesielle med denne e-posten var at adressa stod synleg i mottakarfeltet (To-feltet). Heile 1294 adresser stod synlege der, medrekna nokre adresser som er på formatet telefonnummer@netcom.no og liknande. Nok ein gong er det altså nokon som ikkje har fått god nok opplæring i bruk av To- og Bcc-felt, og denne gongen resulterte det i at 1294 meddommarar, herunder også minst éin som ikkje er meddommar, fekk offentleggjort og distribuert e-postadressene sine. Vel å merkje omfatta desse 1294 alfabetisk sorterte adressene i denne e-posten berre fire og ein halv bokstav i alfabetet, så berre tingretten veit vel kor mange adresser dei faktisk har offentleggjort.

Eg veit ikkje om det er teieplikt eller andre plikter involverte her, det må nesten andre uttale seg om, som veit kva slags vilkår adressene har vorte innsamla på. Men om ikkje anna, så er vi no ein heil bøling med personar som har vorte ekstra utsette for spam, virus og andre masseutsendingar.

Og kven veit kva som kjem til å lande i innboksen min frå Oslo tingrett i framtida? For den tredje saka som var noko spesiell med denne e-posten, var at det også var umogeleg å seie ifrå til sendaren om adressefeilen. Oslo tingrett hadde nemleg sendt frå ei noreply-adresse. Då kunne dei like gjerne ha ringt til meg med einvegstelefon der dei kunne snakke men eg ikkje kunne svare.

Tilbakekalling og orsaking

Kort tid etterpå kom det ny e-post frå Oslo tingrett. Eg skal sitere han fullt ut, for han var rimeleg kort:

No reply, Oslo tingrett ønsker å kalle tilbake meldingen Velkommen som meddommer i Oslo tingrett – vennligst ikke svar på denne mailen..

Nei, å svare på mailen ville jo vere vanskeleg, for det var framleis noreply-adressa som var sendar. Men eg forstår kvifor dei ikkje ville at nokon skulle svare. Svaret kunne jo fort ha gått ut til alle dei 1294 adressene som framleis låg synlege i To-feltet. Det er sjølvsagt prisverdig at dei ville tilbakekalle meldinga, men dei må tidleg ha oppdaga problemet med dette, for etter endå éin og ein halv time kom denne:

Kjære meddommer i Oslo tingrett

Vi har tidligere i dag sendt ut en epost til dere, med invitasjon til informasjonsmøter på nyåret. Beklageligvis var epostadressene til andre meddommere i samme forsendelse også synlige. Da vi ble oppmerksomme på denne arbeidsulykken, forsøkte vi å tilbakekalle epostene. Dette var heller ikke et vellykket tiltak. Vi ber så mye om unnskyldning for dette, og forsikrer om at det ikke skal skje igjen. Enkelte har også hatt problemer med å lese eposten fra oss, på grunn av formateringen av teksten. Vi håper denne eposten med ren tekst er lesbar for alle.

No var forresten alle mottakarane skjulte.

Facebook

Det kan vere fort gjort å tabbe seg ut på e-post. Alle har vi vel sendt noko i feil retning ein og annan gong. Eg har også gjort liknande ting som denne masseutsendinga, ein gong på 90-talet då eg skulle sende ein e-post til ein heil haug med folk på arbeidsplassen, og kom i skade for å setje desse adressene nettopp i To-feltet, sjølv om eg hadde sikta meg inn mot Bcc-feltet, som eg elles var flink til å bruke.

Eg er sikker på at det sit ein fyrst sveitt og i ettertid ikkje heilt lite flau person i administrasjonen på Oslo tingrett, som no har lært om Bcc på den ubehagelege måten. Men dette er neppe den same personen som har vedteke at alt skulle sendast frå noreply-adresse. Og på grunn av den noreply-adressa er det framleis ingen i Oslo tingrett som veit at dei har registrert feil e-postadresse på ein av meddommarane sine.

Så kva gjer då ein ny meddommar som lurer på kva det går ut på å vere meddommar, når ingen kan skrive e-post til tingretten og spørje om det? Det har Oslo tingrett faktisk tenkt på. I e-posten fortel dei at meddommarane kan oppsøkje Facebook-sida www.facebook.com/meddommerioslo, stille spørsmål der, «og få svar samme dag».

Sidan eg ikkje er på Facebook, er det sikkert like greitt at eg ikkje er meddommar.

Facebook-skjermbilete

Oslo tingrett på Facebook: «Skulle noen oppleve at epostadressene kommer på avveie, så vil vi også veldig gjerne få beskjed om det.»

Read Full Post »

Eg har ei e-postadresse som eg nesten ikkje har brukt, men som vart oppretta for nokre år sidan fordi adressa var tilgjengeleg. Eg seier ikkje kva adressa er, det held å seie at folk ofte slurvar med kva dei plasserer til venstre for krullalfaen, og når dei slurvar, er det visst mi adresse dei skriv i staden. Eg har rutine på å varsle dei som sender noko feil.

Feilsendingane har kome frå fleire verdsdelar, og det har vore alt mogeleg rart: takkebrev for gratulasjonar som eg aldri har sendt, pris på muring av grunnmur, ein morovideo, stadfesting av motteken jobbsøknad, flyreservasjon, hotellreservasjon, varsel om mødregruppe-hyggjetreff, møteinnkallingar, faktura for billeige, innkallingar til jobbintervju både her og der, innkalling til Telenor-kampanjemøta til eit marknadsføringsbyrå, gratulasjonar for nykjøpt hund, gratulasjonar for å ha runda ein alder som ikkje stemmer med meg, kvittering for fondsinvesteringar, jobbinstruksar og jobbtilbod på andre sida av eit stort hav, kvittering for oppretting av ein e-postkonto, passordhjelp for ein e-postkonto, forretningsbrevveksling av det uformelle slaget, utkast til obligatorisk oppgåve i ex.fac. (med saftig omtale av «driten», men ta det med ro, det var ikkje min student eller mitt universitet eingong), kontoopplysningar for bombrikkeabonnement og mykje meir.

Frå Danmark har eg fått tilsendt eit opplegg for å gå ned i vekt. Eg melde tilbake at mitt problem alltid har vore å halde vekta oppe. Dermed fekk eg eit anna tilbod:

Jamen du kan da få et par kilo fra mig så 🙂 Og – ja, mailen er vist sendt forkert – undskylder.

Det var jo eit triveleg tilbod. Særleg med tanke på den tvangsslankinga eg dei siste månadene har vorte utsett for frå ei idrottsforeining på Sørlandet. Det byrja så fint med invitasjon til fest, eg gjorde merksam på feilen, og fekk dette trivelege svaret tilbake:

Vel, det er jo langt mellom Trondheim og Arendal, og det står respekt av deg om du hadde vært trener for et av våre håndballag…

Men å rette feilen i adresselista var lettare sagt enn gjort. Vedkomande hadde nemleg ført opp namn (ikkje mitt namn) og adresse i To-feltet (i staden for Bcc-feltet), og hadde dermed publisert adressa mi for over 40 sportsorganiserte sørlendingar. Dermed tok det ikkje lang tid før eg vart invitert med på kurs for handballtrenarar, kampanje for Grasrotandelen, og no sist kom det ein invitasjon til å delta på Vestfossen Cup. Eg kunne ikkje dy meg, men måtte spørje om korleis adressa hadde funne vegen dit. Jau, dette var ei adresse som nemnde sportsforeining i Arendal hadde publisert på nettet. Då eg googla e-postadressa mi, fann eg fort telefonnummeret til ein hyggjeleg sørlending som no fekk ei forklaring på kvifor han i det siste hadde fått litt mindre handballpost enn tidlegare.

Det er klart at denne idrottsforeininga i Arendal etter kvart har fått ein heilt eigen plass i hjartet mitt. Takka vere dei framstår eg som meir sportsleg enn eg nokon gong har vore, om enn under feil namn.

Det er likevel nokre andre feilsendingar som har teke kaka. Den eine var ei melding som eit tryggleiksfirma sende til ein av kundane sine, der firmaet m.a. forklarte kor flinke dei er til å passe på at ingen stel identiteten til kunden. Fleire kommentarar trengst vel ikkje om den saka.

Men på fyrsteplass ligg (ikkje står men ligg) ei av dei fyrste feilsendingane eg fekk, så langt tilbake som i 2004. Dette var frå ei dansk jente som hadde lagt ved både portrettfoto og, ja, eg trudde faktisk fyrst at det var pornospam, så eg svarte ikkje. Men biletet (eh, portrettfotoet) som i dag finst på Facebook, stadfester at det ikkje var spam likevel. Eg fekk både «knus» (dansk for klem) og altså litt til.

Så berre pass på at du bruker rett e-postadresse. Før du veit ordet av det, er det eg som sit på alt som du ikkje vil at eg skal vite noko om.

Read Full Post »

Tavle

Frå professor Wim kom denne meldinga på postlista til instuttet:

Instituttet undersøker om det vil lønne seg å få kjøpt elektronisk tavle («smartboard») til Språklab og Linlab. En slik tavle finnes på SVT-fakultetet, hvor man er villig til å demonstrere den. Hvis noen vil være med, gi gjerne beskjed til meg. Så vil jeg kontakte SVT for å avtale dato, helst denne uken.

Eg har sete med Pine i årevis (og med Elm før det), med tekstgrensesnitt og fine greier, men no bruker eg Mail.app i alle fall på jobb, og klikkar i veg med mus. Kall meg gjerne gamaldags og utdatert, men eg har i alle fall vore på nett sidan før det vart opna for kommersielle aktørar og «folk flest», og bør ha god kontroll på kven eg svarar til.

Slik var det ikkje i går, då dette svaret skulle til Wim, men gjekk ut på heile lista:

Til erstatning for den svært praktiske og analoge krit-tavla, den tusenårige klassikaren som aldri streikar, og som taklar ulik pressgrad og skiftande detaljar i fysisk tilnærming?

Eller som eit stilig supplement til den eviggrøne slageren, den trufaste bodberaren (άγγελος) som korkje treng elektrisitet eller brukarmanual, og som ikkje treng lyskjelde eller projektorvifte, men som står som eit fyrtårn gjennom alle tider, og der skrifta ikkje forsvinn i skuggen frå den som skriv?

Sei gjerne frå til meg, så vert eg kanskje med og ser på.

Ryktet seier at folk no lurer på om smarttavla er smart nok til å sleppe gjennom Jardars kvalitetskontroll.

[Oppdatering: tavleekskursjonen]

Read Full Post »