Feeds:
Innlegg
Kommentarar

Posts Tagged ‘tryggingskontroll’

For nokre dagar sidan skreiv eg om opplevinga på Kastrup, der eg måtte sende lommetørklet mitt til gjennomlysing i tryggingskontrollen.

Vi var ute på ny flytur igjen no i august. Grytidleg opp for å nå flyet frå Værnes, hyggjelege vakter som smilte og var blide og sa «god morn» sjølv om klokka berre var seks, avgang, ankomst, bagasje ut, bagasje inn, og så var det berre å stille seg opp i køen på Gardermoen. Køen var glisen på denne tida av døgeret, så det gjekk fort.

Pip pip pip. Eg hadde teke av meg alt av metall, trudde eg, men nei då. «Ta av deg skoene» seier vaktmannen bryskt. Eg bøyer meg forsiktig ned og lirkar av meg skorne. Dei sit tett og fungerer stabiliserande. «Eg har så vondt i venstre hælen min,» nemner eg og grur meg til skorne skal på igjen: «Du har ikkje tilfeldigvis ei skoskei?»

Utsikt frå flyet

Vegen til vêrs går via tryggingskontrollane.

Ikkje eit ord til svar, knapt nok eit blikk. Sjølv han på Kastrup nokre dagar tidlegare hadde eit smil om munnen då han bad meg om å leggje lommetørklet på bandet til gjennomlysing.

«Nå sender vi skoene gjennom der. Strekk ut armene. Snu deg. Løft foten. Løft den andre.» Dei hanskekledde hendene hans tok meg både her og der. «Gå videre.»

Judith står godt or vegen for alle andre, like innanfor metalldetektoren nokre meter unna der eg hadde vorte teken til sides for å verte avskodd. Og akkurat medan eg byrjar å halte vidare på jakt etter skorne mine, høyrer eg frå henne: «Æ følle me’ tingan mine.» Som vanleg hadde vi jo vorte jaga gjennom medan verdisakene framleis låg på utsida, og no var hennar verdisaker forseinka fordi passasjeren framføre hadde ei vanskeleg veske. «Da får du gå ut igjen» seier vakta der borte.

Så fyrst møter vi strenge oppslag om å passe på verdisakene våre i tryggingskontrollen, så skal vi jagast gjennom lenge før verdisakene våre er gjennom, deretter skal vi jagast ut igjen dersom vi passar på verdisakene våre.

Og som Judith skriv i sin bloggpost om opplevinga: Plutseleg låg verdisakene våre både på enden (innsida) og på utsida av kontrollen, og ingen, heller ikkje vaktene, hadde kontroll på kven som forsynte seg med kva. Til dømes rakk Judith omsider bort til boksen på bandet med sakene mine, m.a. videokameraet, og forsynte seg med dette utan at nokon reagerte.

Alle kan ha ein dårleg dag, og det smittar gjerne. Det undrar meg kvifor eg stundom vert smitta nettopp på Gardermoen, og mykje meir enn på andre flyplassar.

På veg ut frå området seier eg til Judith: «Det er no eg verkeleg får lyst til å diskutere med vaktene. Men det er neppe tida og staden for å seie at dei skulle ha vorte (host)

«Hysj, vi har et fly å rekk!»

Og for ordens skuld: På heimturen var vaktene hyggjelege også på Gardermoen, og skorne mine peip ikkje heller.

Judith har skrive ein bloggpost om den same opplevinga. Klarte du å lese min, vil du nyte å lese hennar. Klikk her.

Read Full Post »

Tryggingskontrollen på flyplassane er alltid spanande. Til dømes når det står oppslag om at datamaskiner skal pakkast ut og liggje synlege, og i neste augneblink at verdisaker ikkje skal liggje synlege.

Kastrup à la Google Street View

No har vi nettopp vore på flytur igjen. Det vart nemleg likevel til at vi tok oss ein tur til København for ei veke sidan, frå torsdag til sundag juli, og fekk med oss slutten på den vekelange esperantokongressen, sjå bonusvideoar under.

Men tilbake til dette med flyplassar. Det er ikkje lenge sidan eg gløymde å ta av meg beltet på Gardermoen, og det peip ikkje i det heile teke, trass i at utstyret tradisjonelt har vore strengare kalibrert der enn på Værnes.

Og så var det altså København, då. Vi kom til Kastrup på sundag no for nokre dagar sidan og skulle heimover mot Trondheim. Belte, jakke, mobil, pengar, alt vart stappa ned i ei korg som skulle leggjast på bandet til gjennomlysing. Men eg fekk ikkje gå gjennom metalldetektoren heilt enno, nei.

– Er lommene tømde? spurde vakta.

– Eg har ikkje noko metall der, iallfall, sa eg, og viste fram: Eg har berre dette lommetørklet.

– Legg det der, sa vakta, letta på jakka mi, smilte og peikte.

Lommetørklet skulle altså gjennomlysast. Og til liks med verdigjenstandar skulle det leggjast skjult under noko anna. Sjølvsagt var eg litt i stuss over dette. Eit lommetørkle kan jo innehalde litt av kvart, så kanskje vakta trudde at det var eit biologisk våpen eller noko? Eller var han berre veldig ivrig på at alt skulle gjennomlysast og minst mogeleg skulle gjennom metalldetektoren? Kanskje utstyret var endå strengare kalibrert der enn i Noreg og snappa opp både metall og baseluskar?

Eg spurde sjølvsagt ikkje. Ein diskuterer ikkje med vakter på ein flyplass. Han her såg dessutan koseleg ut. Så i staden ville eg vere samarbeidsviljug, og spurde derfor, framleis med tanke på metalldetektoren framfor meg: – Brillene mine er av metall, skal eg ta dei av?

– Nei, det går fint, svarte vakta, sende meg gjennom, og på den andre sida kunne eg plukke opp att både jakke, pengar, belte, penn, klokke og mobil. Og altså lommetørklet.

Bonusvideoar: dans på den internasjonale kulturkvelden på esperantokongressen og litt frå finalenummeret. Les meir om kongressen her.

Read Full Post »